Datum: 23.04.2008

Lokatie: Paard van Troje, Den Haag

Nog enigszins vermoeid zit ik hier naar mijn “ peeceetje” te staren. Vermoeid omdat dit inmiddels al 30 jaar oude lijf het allemaal niet meer gewend is om naar dat ene bandje te gaan. Dit blondje heeft immers, net als de rest van Kaneland trouwens, ongeveer 1,5 jaar een bijna complete Kane-stilte achter de rug en dus heeeule andere dingen gedaan dan zich bezig te houden met dit ooit zo belangrijke onderdeel van haar leventje. Het is dan ook niet vreemd dat ik er een klein beetje moeite mee had om weer op te starten en (you're hot I'm) in tha mood te komen. Begrijp me niet verkeerd, oude liefde roest niet dus zin om te gaan had ik zeker, ik wist alleen niet goed wat ik er van moest verwachten. Gelukkig met mij velen, dus gedeelde smart maakt halve smart en hiermee ben ik trouwens ook wel weer klaar met mijn spreekwoordelijke verwijzingen voor nu ;).

Wat in ieder geval niet was gewijzigd was de date met Frankie, Mur, Clau en Deefiooooooo dus dat zou sowieso (zo en zo) helemaal goed komen. Deef kon echter de weg niet meer vinden naar Rosmalen ('t blijft natuurlijk een Belg :P) waardoor ik al snel verontruste telefoontjes kreeg van de Mac. Niet van meneer Ronald zelf maar wel van Mur waar we bleven. Mijn eigen Duitser-voor-een-week (Jaim kwam net terug uit Duitsland) was namelijk al wel bij de Mac om daar hallo te zeggen tegen mijn vriendinnetjes wat op zich wel een beetje opviel maar goed, daar heeft ‘ie later nog genoeg last van gehad toen hij de hele nacht op de bank moest slapen… De Macmensen moeten ons inmiddels trouwens ook haten en vooral Clau want die moet altijd lastig doen met dr stomme kroket zonder saus whaha waardoor al die Macmensen van de wap zijn. En ja hoor, we waren weer gezegend met de hoofdprijs…te lang wachten op een mevrouw met een te krappe broek op een te warme lentedag is nooit grappig…nou al helemaal niet als een kroket zonder saus de hoofdreden is kan ik je vertellen!

Om vervolgens deze herinneringen snel te doen vergeten, besloot onze Tomvandiedag ook Plaatjesdraaiervaneendag te worden, maar Franka en ik vonden dat Mur daar niet in slaagde. Al haar keuzes (inclusief die van de radiomeneer trouwens) werden overstemd door een gekakel en klaagzang van heb ik jou daar en overzongen door onze mooie, zuivere stemmetjes. Clau trachtte ons nog weg te blazen door de ramen open te zetten en Deef besloot zijn hoofd onder een jas te verstoppen maar niets hielp…totdat Pink op gezet werd en wij allemaal braaf mee gingen blerren op haar te stoere en geile nummers. Dat merkten ook de opvallend vele bouwvakkers die wij onderweg tegenkwamen die maar al te graag naar een letterlijk op haar stoel wippende Mur zaten te kijken en met toch redelijk overduidelijke gebaren kenbaar maakte dat ze het ook erg warm hadden die dag. Persoonlijk vond ik de kalige kabouter Plop uit Den Haag het leukst, maar die kon Mur niet echt waarderen geloof ik whoehaha. Overigens haakten een bus vol bouwvakkers vakkundig af toen wij een dansje GO AWAY, COME BACK, GO AWAY, COME BACK begonnen te doen en Clau doodleuk pas na 4 minuten zei goh….die bouwvakkers achter ons vinden het dansje ook erg leuk….whoeaaaaaaa wat was dat erg! Nog steeds van slag door de hierboven genoemde kabouter Plop en de AMP poster die we tegenkwamen (mens ga weg je staat met je reet voor die mini-Spik) konden we spontaan over een groen, groen, groen, groen knollenknollenland zingend, de garage niet meer vinden waardoor we nog een extra rondje Den Haag hebben gedaan. Gelukkig wist ik de weg (kuch whaha) waardoor we binnen no time die welbekende straat weer inliepen. Goh is dit niet die lantaarnpaal waar ik met Simoon en Daan languit op m'n bek lag ergens in 2007? Whoeaaaaaaa blijft een hilarische herinnering aan een te foute, stoute afterparty na Beatstad!

Bij het Paard even wat hallootjes gedaan en terug de stad in gehobbeld. Happie gedaan bij de V&D waar het zo onwijs naar vis stonk dat je elk moment Katja S. verwachtte met haar Playboy-vis-voor-de-poes-foto. De man achter de kassa leek op de homoversie van de ons allen bekende Buffy demoon wat Franka een lachstuip bezorgde die vervolgens vakkundig na werd gedaan door een dienblad-als-ass-muts. Halloooooooooo wij zijn weer in Den Haag hoor.

Weer teruggewandeld naar 't Paard waar we na 2 minuten bedachten dat we nix te drinken hadden. Waarom we dat toen pas bedachten in godsvredesnaam is me nu nog steeds niet duidelijk maar goed…wij weer teruggekacheld naar de Appie. Nee hoor wij zijn geen alcoholisten, wij lopen altijd met wodka, bier en rosjeee over straat op woensdag whaha.

Horen we opeens JAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAA uit een blauw autootje bij het stoplicht wat maar een ding kon betekenen…2002 (en op z'n minst Daan) was ook in tha house haha. De mensen op straat vonden het overigens heel raar dat wij automatisch terugblerden JAAAAAAAAAAAAAAAA whahaaha, nix gewend daar joh! Het was trouwens aardig koud geworden dus hop ff winkeltje in en sjaal gekocht..jaja lekker decadent zo doen we dat tegenwoordig. Hebben zoveel bespaard natuuk na 1,5 jaar geen Kane, dan kan dat sjaaltje er ook nog wel vanaf ;)

Weer terug bij het Paard was het aardig druk aan het worden en ineens begon het te regenen. Jesus hebben wij dat en we moesten nog een half uur wachten tot die deur open ging dus tja wat doe je dan? Al het mogelijke om droog te blijven dus ja…ook bivakkeren onder een vaag wit zeil…gelukkig zijn er geen foto's van gemaakt want je zou spontaan een gironummer openen voor ons zielige, verzopen Kanefans. Gelukkig laten wij ons niet uit het veld slaan en al vrolijk zingend over een Paard voor de deur (bedenk me nu pas hoe toepasselijk dat eigenlijk was daar whaha) wachten wij braaf op wat komen gaat.

Eigenlijk wist ik dat wel en niet veel later werd mijn jarenlange ervaring (proest) bewezen…al hangend, sleurend, bijtend, vloekend door een veel te kleine deur naar binnen geperst worden…sjesus je moet er wat voor over hebben! En dan zegt er ook nog zo'n bosmongool in z'n apenpakkie NIET DUWEN! Ja hallooo denk je dat ik voor mijn lol door deze tietpers heen ga mafkees?!

Binnen lekker relax naar het podium gewandeld waar hele blokkades opgeworpen werden. Relax…doe een stapje naar voren, doe een stapje naar rechts….en hop daar stonden we dan. Nog steeds onwennig ondanks de vele, voelbare herinneringen wachtten we wederom op wat komen gaat. Alle onwennigheid viel trouwens als een blok beton van me af toen de rookmachines begonnen te roken en de eerste klanken van YYY door de speakers denderden. Dennis verscheen met zijn bekende snuit maar verraste vriend en vijand door op rechts te gaan staan in plaats van zijn vertrouwde plek links, die nu ingevuld werd door een inmiddels beetje bekende mevrouw en een mij nog totaal onbekende meneer met basgitaar… Dennis kreeg trouwens ook nog versterking van een meneer met gitaar en Martijn's ouwe stekkie werd opgevuld door Joost die wat onwennig rond zat te kijken…of wellicht keken wij hem onwennig aan en staarde hij net zo glazig terug haha. En tot slot kwam Dinand op, gekleed in slechts een pak en een hoge hoed…ik zeg me like! Nu is onze Johnny verslaving (in welke vorm dan ook) nooit een staatsgeheim geweest, maar wederom konden wij (of lees Mur) hier een hele toepasselijke Johnny bijhalen, namelijk die van de ietwat rare Johnny uit de chocoladefabriek…

De show ging in een flits voorbij. Nu is een uur springen, dansen, blerren, kwijlen en vervelend doen zelfs voor mij als dertiger nog steeds een koud kunstje dus ook dit konden wij makkelijk handle-en. Vraag me niet in welke volgorde ze wat speelden want dat weet ik nooit, weet alleen dat van de “ oudjes” RDOM, STS (met akoestisch intro) en ALAYWT voorbij kwamen en dat de nieuwe nummers verrassend rockend klonken, zelfs het totaal andere CC vond ik nu heerlijk. Mede dankzij de stroboscoop werd het inderdaad een sexy, funky nummer waarbij je niet stil kon staan. Shot of a gun was even een momentje van rust waarna we weer verder konden zweten. En zo hoort het! Veel te snel voorbij, iets te hard geluid maar als opwarmertje voor nog een paar goeie gigjes voldeed het prima. Sowieso (zo en zoooo) bouwen wij altijd en overal ons eigen feessie en zijn wij net zo onverstaanbaar whaha dus dat scheelt.

Na afloop kwamen we al dansend op de beats van de DJ nog een paar bekende snuitjes tegen waar we nog ff een praatje mee hebben gedaan.

Zelfs papa Dickie was in tha house, en door zijn eeuwig vertrouwde onzinpraat inclusief biertje in zijn hand (en later over mijn shirt!!!), waande ik me toch echt bijna weer bij Di-rect hehe.

Ook kwam ik Olle nog tegen die (onder het nieuwsgierig, toeziend oog van een aantal vrijgezelle dames achter mij) zich nog wist te herinneren dat ik hem in Tivoli (noot van de redactie : zie de foto hiernaast uit 2003!) overvallen had en een hoek in had gesleurd voor een foto omdat ik vond dat ie onwijs op Dinand leek whaha. Arme Olle! Ons gezellige gesprekje werd niet heel veel later wreed verstoord doordat het licht opeens vol aanging en we de zaal min of meer uitgebonjourd werden. Helaas…in Arnhem maar weer verder dan maar ;)

Bij het naar buiten gaan, kon ik me niet inhouden om even heel vervelend te doen whaha waardoor ik een lamme bekende een halve hartwip bezorgde geloof ik haha. Sorry gozer, 't was te verleidelijk ;)

En die gedachte vind ik eigenlijk wel een goeie afsluiter voor dit verslagje…het was weer te verleidelijk allemaal. Gewoon lekker…gewoon SO GOOOOOOD haha. Op naar de 3FM awards zaterdag…ben benieuwd wat dat weer gaat brengen!