Waar: Kane-studio in Delft

Wanneer: fansitedag 24 mei 2005

Wie: Dinand, Davy Maenhaut en Miranda Spierings

Dinand neemt ons mee naar de voormalige studioruimte, die nu dienst doet als soort van centrale hal. Het is een stuk kaler dan de vorige keer, maar de ruimte ademt toch een en al Kane uit. Op de achtergrond dendert ‘de trein uit Mother' voorbij en de zwart-witte koeienstoel staat braaf op dezelfde plek. Onverschillig slingeren er wat kleren rond, waarvan Dinand ons overtuigd af te blijven omdat die niet van Kane zijn. Met een zacht "oow..." zet ik de slangenleren laars terug op de tafel en neem licht zenuwachtig plaats in de witte kuipstoeltjes. Om het kruisverhoorgevoel wat te verkleinen, verzoekt Dinand mij de stoel iets te verplaatsen en terwijl twee paar bruine hondenogen ons nauwlettend in de gaten houden, beginnen wij met ons interview…

Nou oké, de eerste vraag is in wiens schoenen zou je graag eens een keer willen staan?

Dinand denkt even na en zegt dan heel serieus: “in die van een vrouw! Dat lijkt me wel een heel bijzondere ervaring. En dan een vrouw als Hilary Clinton, die straks een van de grootste kanshebbers is om president van Amerika te worden.”

En als wij nou een weekje bij KANE in hun schoenen (lees: UGGs) stonden, hoe zag de week er dan uit? "Heel erg druk momenteel. Vaak 's nachts of helemaal niet thuiskomen en je vliegt letterlijk van de ene naar de andere afspraak. Ik doe namelijk ook nog veel andere dingen binnen Kane en heb daardoor veel besprekingen en dingen te regelen. Schrijven jullie dit eigenlijk op of gaan jullie dit allemaal onthouden?” vraagt Dinand ons dan grinnikend. Met het volste vertrouwen op ons eigen geheugen, vervolgen we het interview.

Dinand jij staat binnen Kane vaak op de voorgrond. De laatste tijd zien we echter steeds meer ook Dennis en Martijn naar voren treden. Is dat een bewuste keuze en wat vind je daar zelf van?

“Ja het is natuurlijk vaak zo dat de zanger ook de frontman van de band is. En als die dan ook nog eens net als ik, de teksten en de muziek schrijft, dan tja… En we willen natuurlijk wel graag als band gezien worden, maar het gebeurd bijna automatisch dat ik het meeste frontwerk verricht”.

Op dat moment verschijnt Nannie en schiet een paar foto's. Een van de honden, die tot voor kort rustig had liggen slapen, begint spontaan te blaffen. Terwijl ik me afvraag of die honden misschien getraind zijn op fotocamera's, gaat Davy onverstoorbaar verder met de volgende vraag.

De muziek en de teksten worden door jou geschreven. Hebben Dennis en Martijn hier ook nog inbreng in of kom jij met een totaal afgewerkt product?

“Het is niet zo dat ik zeg joh jullie gaan het zo spelen. Dennis en Martijn hebben wel degelijk invloed daarop. Ik pak alleen een akoestische gitaar in mijn handen en ga de tekst schrijven. Dennis heeft de aanvulling daarop met zijn gitaar en Martijn heeft zijn inbreng op de drums. En uiteindelijk komen we dan tot het eindresultaat zoals op de plaat te horen is. Op dit moment hebben we overigens al weer genoeg ideeën liggen voor nieuwe nummers, maar we hebben er voor gekozen dit nu uit te brengen en andere dingen later.”

Is dat niet moeilijk dan, te kiezen van dit doen we nu en dat doen we later?

“Nee hoor dat is een heel natuurlijk proces, dat gebeurt eigenlijk gewoon vanzelf. “

Vorig jaar zijn de shows in Portugal gecancelled, is er dit jaar kans dat jullie op dezelfde locatie spelen daar?

“De kans bestaat zeker dat we terug gaan naar Portugal dit jaar en dan zal dat misschien wel op dezelfde locatie zijn, maar dat weet ik nog niet. Het is ook een heel mooi land om te spelen.”

Zoals het touren in een bus in Europa? Want jullie hebben natuurlijk al wat gedaan in Europa maar dat waren meer losse dingetjes.

“Ja dat klopt. We willen sowieso graag dingen gaan doen in Europa en wie weet daarbuiten, maar dan wel als een groot geheel. Grote plannen dus!”

Is er eigenlijk een bepaalde doelgroep die jullie voor ogen hebben? Of wordt dat zo ruim mogelijk gezien?
“ Dat wordt zo ruim mogelijk gezien, goed is niet teveel van een groep ... Laatst zaten we bij 3FM in de studio en toen konden luisteraars bellen over onze nieuwe plaat. Toen belde er een gozer op die absoluut geen Kane fan was maar onze plaat cool vond omdat we hem maakte vanuit ons hart. Dat is dan erg kicken om te horen.”

Ik merk het zelf ook, mensen uit mijn omgeving die naar me toe komen en zeggen “Ik snap niet dat je zo váák gaat, maar ik vind die nieuwe plaat wel erg goed.” Mensen kijken ook anders tegen Kane aan nu, ze maken kennis met een andere Kane, er is veel veranderd. Ik denk dat het ook te maken heeft met alles wat er gebeurd is de afgelopen periode...

“Ja dat denk ik zeker, mensen weten nu ineens bijna allemaal wie Kane is en inderdaad er is veel veranderd.”

Kane neemt in populariteit steeds meer toe en in Nederland zijn ze minstens net zo'n hype als Clouseau toen in België. Is dit soms niet beangstigend?

“Nou ik zou het geen hype meer noemen. We zijn al weer 5 jaar bezig en je ziet dat mensen ons blijven volgen en dat is bij een hype meestal niet het geval. Denk dat DoeMaar daar een beter voorbeeld van is.

Je merkt wel dat alles groter word doordat er steeds meer beveiliging nodig is en het rondom Kane steeds drukker word. Maar beangstigend vind ik het niet.”

Voordat Manuel bij Pepsi Stage speelden hadden wij nog nooit van hem gehoord. Hoe zijn jullie bij Manuel Hugas terechtgekomen?

“Manuel kennen we al heel lang hoor. Hij is professioneel en erg getalenteerd. Na Pepsi Stage viel onze keuze op Dion als bassist en we dachten eigenlijk de juiste beslissing genomen te hebben, maar gaandeweg bleek dit toch niet zo te zijn...” Dinand zwijgt en glimlacht even... “We hoopten toen dat Manuel nog steeds interesse had en dat was zo. Het voelt heel fijn de opstelling die we nu hebben en het werkt ook nog eens goed. De vibe is beter dan ooit en dat is prima!”

Dan hebben we ook nog wat losse vraagjes van bezoekers van de sites. Zoals de vraag van John_H. wie er nu meeklapt op All I Can Do. “ Dinand antwoord kort maar krachtig: dat doe ik! “

Terwijl Davy een technisch vraag stelt over het feit dat Dinand op Something to Say gebassed heeft, beginnen de 2 honden ondertussen een nieuw rondje in de studio. Met een klein beetje aanmoediging van Diane beklimmen ze de stalen trap naar de bovenverdieping, maar al gauw komen ze voorzichtig weer terug om opnieuw bij hun baasje te gaan liggen. Het is mooi om te zien dat deze onvoorwaardelijke vriendschap niet beïnvloed word door interviews en camera's. Dinand verteld verder over het bassloopje:

“Het hele nummer is gebaseerd op het refrein. Something to Say is ontstaan in verschillende delen. Ik had alles eigenlijk al wel in mijn hoofd, maar kon het nog niet in de juiste volgorde plaatsen. Zo ook dus het bass-gedeelte… Ik kan eigenlijk helemaal niet bassen, maar dit was gewoon toevallig precies goed” glimlacht hij.

We zijn klaar met onze vragen en Dinand bedankt ons voor de energie die we in onze sites steken, waarop wij aangeven het gewoon erg graag te doen. "Ik denk dat Kane ook wel een leuke band is om voor te doen toch? en anders kun je natuurlijk altijd nog Blöf gaan doen..." waarop ik antwoord dat Di-rect ook nog een optie is. "Daar heb je een punt!" grijnst Dinand terwijl hij een snelle blik werpt in een niet nader te noemen mannenblad die daar op de tafel ligt.

Wat ga je morgen eigenlijk in Berlijn doen? vraag ik nieuwsgierig. “Wat promotiedingetjes. Dan land ik rond half 6 weer in Nederland en dan door naar Bibelot in Dordrecht…” Davy kijkt hem aan: wow vind je het zelf nog wel leuk om te doen als het zo druk is eigenlijk? Dinand antwoord zonder enige twijfel “als je iets echt graag doet, dan heb je dat er voor over. En voor mij is dat de muziek en daar blijf ik voor de volle honderd procent voor gaan…”

Als we opstaan en teruglopen naar de anderen, aarzelen de honden wederom geen seconde en volgen onmiddellijk. Volgens mij beseffen ze heel goed hoe bijzonder hun baasje eigenlijk is…