Feesttent Nieuw-Vennep

23 juni 2004

Stortbuien bier ben ik inmiddels wel gewend na al die vage festivals, maar echte stortbuien met regen hadden we nog niet gehad. En als ik zeg stortbui… bedoel ik het soort stortbuien waarvan je binnen 5 minuten tot je onderbroek toe nat bent, het soort stortbuien waarbij je paraplu spontaan dienst weigert en het soort stortbuien waardoor je hond zich demonstratief omdraait als je de deur open doet om haar te laten plassen … In alle gevallen kan ik zeggen NIET LEUK DUS! Nou en als dan ook nog eens het weeralarm afgekondigd word (een dag vantevoren al!) dan weet je ongeveer wat voor weer wij hadden toen we richting Nieuw-Vennep crossden. ’s Morgens vroeg al een verontrust smsje ontvangen “of het nog wel door zou gaan” waarop even later een ander smsje volgde “…ik heb de organisatie gebeld en die verwachten geen problemen…de tent staat namelijk tussen de bomen…” Tja…nu weet ik niet waar jullie aan denken bij een weeralarm maar als ik aan storm denk, denk ik aan wind en als ik aan wind denk, dan denk ik aan juist…bomen! Toch maar op zoek naar de nooduitgang in die tent straks haha. Maar goed extreme hitte of plensbuien, windkracht 10 of zandstormen, het maakt allemaal niet uit… Kane speelt dus daar gingen we weer! 

De plaatselijke kermis was al afgelast (goh…) en bij aankomst snapte ik waarom… het terrein was veranderd in een grote speeltuin voor varkens, compleet met modderpoelen en wroetplaatsen tussen de verregende kermisattracties. In een poging mijn broekspijpen slechts tot kniehoogte nat te laten worden, heb ik een op goed geluk een sprintje getrokken in de hoop dat ik nu niet op mijn bekkie zou gaan. Al springend en glibberend zag ik een aantal parapluus en iets wat op een grote boterhamzak leek opdoemen dus ik gokte erop dat ik die kant op moest. En inderdaad…daar stonden de mede Kane-addicts al te verregenen. 

Ik besloot mij tactisch op te stellen onder zo’n boksbalapparaat die nog voor enige beschutting zorgde, terwijl Ron nog wat op zijn imitatie van Ronnie de Rups oefende... Jaja inventief word je zeker van al dat ge-Kane. 

Toen het vervolgens weer wat droger werd, kwamen er ook weer wat mensen bij die zich in een keurige rij opstelde. Kijk dat viel dan weer niet tegen. De organisatie was zich al een aantal keren komen vergapen aan die druppende menigte buiten en besloot voor de grappigheid het hek nog maar even dicht te laten totdat er weer een hoosbui aankwam en wij luidkeels begonnen te protesteren… In ruil voor onze kaartjes kregen we een knalgeel polsbandje wat ons een plek IN de tent garandeerde. Een grote tent met een groot scherm…  Uit de boxen klonk muziek met een erg hoog carnavalsgehalte dus ik was weer helemaal in mijn element haha. Af en toe grinnikend achterom gekeken naar de serieuze snuitjes van al die starende "Noorderlingen" achter me maar hey ... ik had lol! Langzaam stroomde de tent vol en samen met de groeiende menigte, groeide ook ons Oranjegevoel en de zenuwen voor de wedstrijd. Eigenlijk had ik het bange vermoeden dat ons elftal uitgeschakeld zou worden en dat we de rest van de avond opgezadeld zouden zitten met een sjago, bezopen legioen maar niets was minder waar… Wat een wedstrijd en wat een sensatie om met ongeveer 2000 man samen te kijken. Als heuse papegaaien kopieerden wij het gezang van de tribunes in Portugal, inclusief fluitconcerten en scheldpartijen. De zenuwen gierden door mijn keel en al springend probeerde ik dat vreemde gevoel in mijn buik te bedwingen. Sjees dit is echt niet goed voor je gezondheid! Dat geschreeuw kost je je stem en die spanning je hart...nou lekker dan...doe mij nog zo'n wedstrijdje en ze kunnen me opvegen! 

Maar goed, naarmate de wedstrijd vorderde kwam de sfeer er steeds beter in totdat.... de schotel het door de extreme wind begaf. FLOEP weg verbinding waarna slechts een klein rood lampje achterbleef op het grote zwarte scherm. In paniek begonnen mensen naar mobieltjes te graaien en om de stand te brullen maarja aangezien de ene helft geen bereik had en de andere helft aan het zoeken was naar mensen die wel bereik hadden....was me na enkele minuten nog steeds niet duidelijk of er iets gewijzigd was in de stand... Op het scherm versprong afentoe een beeldje wat alleen maar meer frustreerde omdat je dan nét niet zag waar die bal in godsnaam naar toe vloog en geloof me 5 minuten duren dan heeeeel lang. Gelukkig sprong na nog een kleine stuiptrekking het beeld weer aan en bleef het ook aan, waardoor wij alle doelpunten in geuren en kleuren hebben beleefd. Nouja...we werden soms wel lichtelijk afgeleid door een zekere meneer met een Kanetrui aan die áchter het scherm over het podium danste en hupste als Nederland scoorde haha. Lekker enthousiast wel! En ook nog een half scherm gemist doordat een andere meneer (vaak gesignaleerd met leren broek!) besloot voor de beamer te gaan zitten waardoor we een levensgroot zwart hoofd op het scherm geprojecteerd kregen haha. Maar na een kort maar krachtig ingrijpen van de security (HEEEY JE KOP STAAT IN BEELD) was ook deze afleidingsmanoeuvre snel verholpen. De wedstrijd liep ten einde en de spanning was om te snijden....zouden we het halen? zou Tsjechië het volhouden tegen Duitsland?? Als voorbode begon ik alvast Schade Deutschland alles ist vorbei te zingen maar geloof niet dat het opgemerkt werd door de rest van de tent dus besloot ik wijs maar weer mijn mond te houden voordat het écht te vals werd. En toen het fluitsignaal JAAAAAAAAAAAAAAA het was voorbij WE ZIJN DOOOOOOOOOOOR! De hele tent stond op zijn kop en overmoedig als we dan spontaan zijn, klonk het bekende WE ARE THE CHAMPIONSSSS uit de boxen! Snel en kundig werd ondertussen het scherm weggereden (tenminste voor mijn gevoel is het weggereden but correct me if I'm wrong) en werd mijn bewegingsvrijheid gelijk gehalveerd omdat rij 3 tot en met 26 besloot mijn nek gezelschap te komen houden. Fijn heb ik dat! Na wat geduw, getrek en demonstratief gespring veroverde ik echter mijn plek weer snel terug en sloot ik gelijk even een pact met mijn buurvrouw om de linies gesloten te houden.....

En daar was het verlossende rooksignaal....het Wilhelmus klonk en spontaan begon iedereen weer mee te brullen. Goh wat een samenhorigheidsgevoel in ene haha. Dennis kwam bijna het podium opgestuiterd in zijn knaloranje shirt en toen Dinand vervolgens het podium opkwam met zijn Barcelona shirt (Davids op zijn rug) was het feest helemaal compleet. Dinand showde zijn achterkant (ZIJN SHIRT DAMES, zijn shirt!) en zette vervolgens So Glad in met een aangepaste "Sweet little Davids with your coco smile" in. En daar jawel...daar was 'ie dan eeeeeindelijk...TAURUSSSSSS! Jihaaaaaaaa sinds HMH niet meer gehoord dus ik werd lichtelijk gek geloof ik haha wat mijn achterbuurvrouw een stap opzij deed zetten... Heeft ze dat wel vaker???....whaha ja hoor you make me feel soooo goooooood! Na Taurus volgde Mother, Before you let me go, Hold on to the world (oké en NU wil ik ruimte want NU wil ik dansen!!), Master of the Game (kan niet wachten tot ik die fatsoenlijk op CD heb hehe), Let it be, Can you handle me (jaaaa weer dat intro van Until nothing else matters!) All along the watchtower (wat Dennis bijna een stomp voor zijn kop opleverde) Damn those eyes (what more can I say) en Rain down on me. Kane ging van het podium af, de lichten doofden en ons eigen legioen gaf nog eenmaal een heuse stadionimitatie weg. Snel kwamen de heren het podium dan ook weer op waarna Fearless stilte in de zaal bracht. Dinand was niet helemaal tevreden over het geluid en gaf nog een extra toegift weg.... HANDS! geen akoestische versie dit keer, gewoon de echte, originele (ongerepeteerde!!) kicken versie! Wat een afsluiter van een stormachtige avond. De remix klonk en aangezien ik toch al in opperbeste stemming was, nog even in mijn uppie dwars door die tent heen staan dansen en blèren op Meeuwis & Vagant "Het dondert en het bliksemt en het regent meters bier...." (vandaar dat ik ook alleen aan het dansen was waarschijnlijk whaha) waarna we besloten uiteindelijk nog wat regen te trotseren om te kijken of de heren van Kane nog ergens buiten te vinden waren. Een gevaarlijke terugtocht over het terrein (wat ik op de heenweg in het licht had gedaan moest ik nu immers in het pikkedonker doen....) dus vol modderspetters bereikten we dan toch Dennis en Dinand. Na nog wat onzinnig gepraat over wortels en sinaasappels (ja Den ik vond het toch echt wel wat voor jullie hoor!) en een krabbel op een cd uit 1995 (jaja ook Kane heeft reeds klassiekers!) zijn we gevlucht voor de opnieuw aankomende regen. Ron heeft ons vervolgens veilig naar Bodegraven gebracht (thnx Ron & Wil) waar onze trouwe autootjes al weer klaar stonden voor vertrek. Inmiddels stormde het aardig dus dit keer geen 160 maar eens me aan de snelheid gehouden (ondertussen ook nog bellen schiet al helemaaaal niet op haha) dus redelijk safe thuis aangekomen....

Zaterdag zouden we weer gaan...zaterdag zou de laatste kleinere gig worden vóór Java Eiland. Helaas bleek vrijdag dat Dinand een keelinfectie heeft waardoor het Betuws Spektakel (spannende naam ook hehe) het zonder Kane zou moeten stellen.... Besloten is echter al wel dat we in Amsterdam pas de eerste trein ('s morgens) terugnemen dusse dat we gaan feesten lijkt me duidelijk...Amsterdam here we come!

D. heel veel beterschap, zorg jij dat we weer van snel van je gouden keeltje kunnen genieten...doen wij de rest!

en dit soort rare foto's krijg je dus als je collega-fans besluiten vanaf de grond foto's van je te maken...