Melkweg Amsterdam

09 mei 2005

Met kleine oogjes en een chronische gaapbeweging zit ik dit verslag te schrijven…dat mag ook wel na 3 try-outs deze week terwijl ik overdag steeds gewoon braaf heb gewerkt… nouja gewerkt… aanwezig ben geweest is eigenlijk een betere omschrijving haha. Dinand vroeg na de laatste try-out zo mooi "hoe doen jullie dat toch" nou geloof me dinsdagochtend vroeg ik me ook af hoe ik dat in hemelsnaam ging doen die week haha. Het begon allemaal op maandag 9 mei, locatie Melkweg Amsterdam; de eerste try-out na een half jaar studio stilte…

Mijn geheugen laat me lichtelijk in de steek maar nadat ik, Deef (Davy) en Claudia Oss (haha te erg iedereen noemt je inmiddels zo) de trein- en tramreis met enge Duitse Marokkanen (…) hadden overleefd, belandden we rond 5 uur bij de Melkweg. Het was al redelijk druk en het eerste wat ik ongeveer hoorde was dat ik naar binnen moest om een kaartje te gaan kopen. Nu snapte ik daar al geen zak van want ik had immers al een kaartje, maar aangezien ze bij de Melkweg niet genoeg verdienden schijnbaar, moest je daar nog een extra kaartje kopen van 3 euro. Toen ik vroeg wat ik daarmee kon aan een of anders chagrijnig ding met rooie haren en een groene broek, kreeg ik als antwoord dat ik daar nog een maand gebruik van kon maken bij de Melkweg. Nah lekker dan als je in Brabant woont en alleen nu hier komt voor Kane. Ik moest niet zo zeuren en ik was zeker nog nooit vaker naar een concert geweest… nee mevrouw ik mag gewoon voor het eerst het dorp uit van mijn moeder… Maar goed ik liet me niet van mijn stuk brengen door Miss Green en in het late avondzonnetje was het best goed vertoeven. Plotseling kwam er een ietwat langharige gozer aangelopen met een heule grote pet en een heule grote zonnebril… laten we hem Dennus noemen. Na een gesprek met o.a. Deef en Xena the warrior princess werd de wacht afgewisseld door een ietwat minder harige gozer met heule grote oorbellen die we voor het gemak maar Tijntje noemen…Wat is dat toch een fantastische gozer, ik ga nog eens een shirt laten maken met Tijn my hero ofzo, echt haha. Maar goed, ook deze meneer verdween weer naar binnen en alsof het zo moest zijn verscheen niet veel later een roze trui met daarin verstopt een bekende snoet…de menigte verstomde en iedereen staarde zo wat naar Din (of lekker ding schijnt hij ook naar te luisteren haha) waarop hij grinnikend begon te zwaaien. Hallooooow Amsterdam! Eigenlijk ging de tijd daarna heel snel en hoewel het kouder werd, werd het steeds warmer met al die nerveus duwende fans om ons heen. Wat haat ik dat duw-en trekwerk toch altijd, voel me dan net weer een jaar of 14 toen ik in de rij stond voor New Kids On The Block (jaja jeugdsentiment haha). Een zwarte puntmutsenparade verraadde de aanwezigheid van de ladies van Kane2002 in de rij (kabouter hooligans?) en meer en meer bekende gezichten werden zichtbaar tussen de mensenmassa. Zoals al eerder gezegd, niet alleen Kane was back…de diehards ook!

Ook nog erg veel lol gehad om een druipende "dakgoot" die een lekplek veroorzaakte op John's jas...tja daar had je bij moeten zijn geloof ik (Deze foto voldoet ook wel voor de beschrijving hahaha)

De deur ging open en de massa kwam in beweging waardoor ik spontaan klem kwam te zitten en het gevoel kreeg dat mijn linkertiet al binnen was en mijn rechter nog buiten haha. Me vervolgens toch nog heel naar binnen gewurmd en een plekje opgezocht naast Johnnyboy en Jersey. Breezerrrtje erbij en laat maar komen die try-out! Een

of andere randdebiel had bedacht de verwarming onder het podium aan te zetten waardoor wij binnen no time zelf als straalkachel fungeerden. Na wat over en weer gebrul tegen een gozer die helemaal niet van de security bleek te zijn, kwam er iemand uiteindelijk dat ding uitzetten. Erg fijn ook wel als je daar staat met een stuk of 500 op elkaar geplakte mensen. Voelde me licht zenuwachtig, heel raar om na al die tijd de plaat te gaan horen, de plaat waar je zoveel van verwachte en ook zo naar verlangde. Het gordijn ging open, de rook blies nog wat geheimzinnigheid het benauwde zaaltje in en Kane kwam op. Een zucht van verlichting ging door het publiek en een oorverdovend applaus klonk HET WAS ECHT ZO VER!!! “Go” volgde, een redelijk kort maar erg mooi nummer wat meteen gevolgd werd door Something to Say. Dat was een daverend succes, Dennus gaf het inmiddels bekende tududududududu en de zaal blèrde zo hard mee dat Din in de lach schoot. Moet ook heerlijk zijn dat een nieuw nummer zo enthousiast word ontvangen. Daarna volgde All I can do, opgedragen aan dat kleine mannetje van bijna 2. Zo…slik…dat is heftig… sta je dan met je grote bek vooraan en maar sniffen haha. Believe in it was een beetje rommelig, waarschijnlijk kwam dat ook omdat Din zijn tekst kwijt was haha maar het klonk wel lekker, beetje CYHM achtig zoals Deef mij al beschreef na de pre-listening. Faith en Way down Inside zijn niet meer nieuw maar klonken nu wel helemaal af. Don't let it pass you by, echt zo'n nummer waarvan het refrein je niet meer loslaat en dan Master of the Game…nog steeds mijn eigen favoriet tot nu toe, wat een wereldnummer. Solitairy madness, het nummer met de indrukwekkende titel, is een heerlijke meezinger en Fearless ging diep, heel diep… weightless… zonder meer een juweeltje. En toen even een break… het ging snel…erg snel maar voor we het wisten kwam het laatste nummer, maar sjesus wat een nummer: Love for the sake of life. Din had het zichtbaar even moeilijk, de eerste zin verraadde waarom “I saw your face on the tv news …” Foto's maken ging echt niet meer, ik was helemaal gefocused op die tekst en de opbouw van het nummer omdat het me ineens helemaal duidelijk werd… Eerst rustig, verdrietig, erg emotioneel, dan de overgang naar de huilende gitaren voelde als een overgang naar frustratie, de wanhoop, een gevoel van onmacht en woede en dan weer de rust, de troost, de overgave aan iets wat onontkoombaar is …fearlesss….weightlessss…. Zonder te diepzinnig te gaan doen hoor, maar echt dit nummer, was meer een verhaal voor me als alle andere nummers samen en niet eens door de tekst. Kan het amper beschrijven maar kan je zeggen het was een heel bijzonder gevoel om een nummer zo te beleven terwijl je omringd bent door ruim 500 uitzinnige mensen…

Na afloop buiten me gemengd onder al dat wachtend Kanefan-gespuis haha en vooral heel veel kou geleden. Maarja je moet er wat voor over hebben om een cadeautje af te geven aan de heren. Een stel hysterische grieten (+ moeder) nog verteld dat die BMW ook bij de dealer stond zodat ze niet per sé 43 foto's hoefde te maken van dit exemplaar en geprobeerd een Fearless sticker los te peuteren van ene J. de M. die verwoedde pogingen deed zijn scooter te starten. Erg grappig om te zien dat iemand met zoveel geld op zo'n rammelding rondrijd haha. Dan verschijnt in ene Tijntje voor onze neus en niet veel later Dennus. Din laat nog even op zich wachten maar komt dan toch ook naar buiten, zijn snoet lekker weggestopt onder een pet en de inmiddels vertrouwde roze trui... na wat bedanktjes richting crew komt 'ie het cadeautje (het stelde niet zoveel voor maar het idee was leuk toch haha) in ontvangst te nemen wat hij toch wel erg waardeert geloof ik. Nog wat praten over de plaat, hoe raar het voelde maar ook hoe mooi het was en dat in die volgorde... Nog even wat fotootjes geknipt voor die hele Kane2002 bende (arme Din en Den ze keken wel wat benauwd ladies haha) en daarna op naar huis...dachten we... Chantale en Muriël hadden namelijk 1 auto vlakbij en 1 auto "wat verdereweg" neergezet haha. Met als gevolg dat we auto "watverderweg" na een uur pas gevonden hadden ofzo en daardoor uiteindelijk pas om half 3 in Vught waren whoehaha. Begon lekker die maandag van "de Kaneweek" maar goed maakt niet uit, we waren veilig thuisgekomen en ach we weten nu in ieder geval wat dat navigatiesysteem met KEER OM bedoelt.... Even 4,5 uur slapen en dan werken lieve collegafans... woensdag zal Kane mijn eigen stadje onveilig maken...dat vráágt haast om problemen haha

Ik ben Miranda, 27 jaar en doe Daffy Duck na....

Deef wat deden wij ook weer met die paal? haha