Koninginnedag; de rare-hoedjes-dag voor Bea en aanhang, de dag van verlepte oranje slingers naast de kilo's zwerfvuil, bezopen feestvierders met zere voeten, volgepropte stinkende treinen en ontspoorde NS medewerkers begon met een voorzichtig zonnetje...en tussendoor wisten we nog te genieten van Kane!!
Deef (alias Davy van Kanebelgium uiteraard) stond rond 12.00 uur in zijn feloranje shirt voor mijn deur. Jaja oranje, leve de Koningin enzo. Aangezien in België de release van Something to Say nog even op zich liet wachten, hadden we bedacht dat Deef vast een previewtje zou komen doen in mijn soort van thuisbios haha. Ondertussen was die arme Chantale zich ook dood aan het haasten om vanuit Limboland op tijd in Den Bosch te zijn en hield mij al hyperend door de telefoon op de hoogte van de tussenstand. Zij ging het halen...wij dankzij een geflipte treinkaartjes-automaat niet. Als je dan daar iets van zegt tegen een mevrouw die toch echt aan de NS BALIE zit maar je aankijkt alsof je zojuist heb uitgelegd dat vlees van koeien komt en niet zo voorverpakt aan een boom groeit, dan heeft het al weinig nut meer. Dan maar in de rij voor een kaartje en je trein missen. Volgende trein gepakt en tegen de tijd dat we Amsterdam naderden werden we lichtelijk zenuwachtig. Zouden we het advies volgen en de metro pakken vanaf Amstel, of gewoon eigenwijs blijven zitten en maar hopen dat onze trein ooit op centraal aan zou komen... verassend genoeg besloten we eigenwijs te doen
(...) en zagen Chantale en ik onze kans schoon om nog even snel naar het wiebelende NS toilet te gaan. Terwijl wij daar zenuwachtig stonden te wachten kwam er een man de coupé in sjesus hij had een shirt aan waarvan de hele voorkant bestond uit een soort vis-net (fish...eh...net voor de insiders van die dag haha) waardoor het geheel eruit zag als een zwaar behaarde rollade. Ik durfde Chantale niet aan te kijken omdat ik het risicio dat ik daar ter plekke de controle over mijn blaas zou verliezen niet aandurfde maar dat kostte me op zijn zachtst gezegd aardig wat moeite haha. Maar goed, CS toch gewoon bereikt en toen op naar het Museumplein. Wij niet-wetende-zuiderlingen op zoek naar een tram of iets wat ons de lange wandeling richting Museumplein zou besparen nah mooi niet dus haha. Binnen enkele minuten (ja zo lang duurt dat voordat dat doordringt in het brein van een blondje) had ik toch wel in de gaten dat er geen openbaar vervoer die kant op ging en we dus moesten gaan lopen. Follow the leader leader leader... maar waar was the leader nou haha? (Op de terugweg bleek dat we de blauwe ballonnen hadden moeten volgen, had Agent-Ik-Ben-In-Een-Blije-Bui dat nou niet even kunnen zeggen, heb overal met opengevouwen stadskaarten hele opstoppingen veroorzaakt). Wij lopen lopen lopen en nog eens lopen totdat Chantale ineens een kreet nouja meer een gil sloeg. Een coverbandje begon gewoon Rain Down On Me te spelen toen wij langsliepen haha. Wij teruglopen en mee springen, het klonk best aardig ook nog maar zoveel charisma als Dinand heeft, zo weinig had deze gozer het dus na 3x springen hadden we het wel gezien en keek het bandje hun enige supporters betreurd na.
Inmiddels waren ook Simone en Lauwsie heelhuids aangekomen maar op de een of andere vage manier ook weer verdwenen achter een hek (...) en ook Ellen en Linda gaven een teken van leven via de SMS. Kane fans herenigd u! *kuch* haha. Na de laatste survivaltocht over het Leidseplein (ik zag op een gegeven moment toen ik klem zat tussen de schouders van een vrouw en de ellebogen van een reusachtig behaarde gorilla echt even mijn leven aan me voorbij flitsen) konden we redelijk doorlopen en belandden we bij het museumplein. Het grootte bord met BACKSTAGE verraadde dat daar de artiesteningang was en goh inderdaad...een hele verzameling aan handtekeningenjagers, een groepje Kane-aanhangers, 2 Men2Be fans met buttons (de locatie klopte voor die buttons) en een hele horde met Di-rect fans en spandoeken... yeps we waren op de juiste locatie aangekomen. Helaas hoorden we toen dat we net de secret gig op de grachten van Amsterdam hadden gemist (daarvoor was het misschien ook een secret gig :P) maar goed mijn misère werd goed gemaakt doordat ik spontaan ineens een blauw bandje om mijn pols had en me daardoor tussen de "andere" VIPS mocht mengen haha. Kan er nog over zeggen dat ik hard heb moeten rennen en dat kauwgum niet alleen irritant onder je schoen blijft plakken haha... maar goed ... toe-val-lig doken daar ook Simone en Lauws op en na een hapje en een drankje begaven we ons richting podium waar op dat moment Di-rect bezig was. Onderweg kwamen we nog een redelijk bekende meneer tegen in een roze trui en een licht kalende meneer met grote zonnebril die we vertelden dat we een nieuwe meisjesband waren begonnen. Simone on the road met Lauwsie en mij als achtergrond-zangeressen zeg maar... Di-rect bekeken vanaf een balkonnetje in gezelschap van o.a. Blöf, Lois Lane, Lange F & Baas B en mr Cool, Dion Murdock. Nice to see you again Dion and nxt time I'll get you an oversized bag of M&Ms haha. Inmiddels begonnen wij aardig baldadig te worden en dat viel niet mee tussen al die serieuze, brave mensen daar. Ook hadden we onze mede-aanhangsels beneden gespot die toch aardig ver vooraan waren gekomen nadat Schnappi van het podium verdwenen was... Even lekker hakken tussen de 2 optredens door maar wij hadden vanuit onze toppositie ondertussen de heren Kane al gespot. Martijn deed even een dansje à la Tirolertijntje en Dinand deed nog even de nodige rekoefeningen (...) Wat een machtig gezicht was dat om die 60.000 mensen en dus (als het goed is) 120.000 handjes in de lucht te zien gaan. 
Kane kwam op met Something to Say wat een golf van herkenning teweeg bracht. Wanhopig keek ik om me heen, zoekend naar herkenningspunten van het enthousiasme dat normaal in een straal van minstens 30 meter om mij heen stond, maar op Lauws en Sim na waren wij de enige die wilden gillen, schreeuwen, stuiteren, juichen omdat we ons bandje weer zagen spelen. Na 3 minuten kon ik er een voorzichtige jihoeee uitkrijgen en daarna besloot ik maar gewoon normaal te doen (lees; normaal hoe wij bij Kane doen) en begon voorzichtig aan te springen. En toen....kwam Solitairy Madness.... opgedragen aan Amsterdam.... het nummer begon rustig maar bleek later toch wel weer lekker te rocken en hoewel ik de tekst pas later onder ogen kreeg, kon je de emotie in het nummer wel horen. Even vergat ik foto's te maken en even was ik een met het balkon...totdat de eerste klanken van Rain Down klonken en we als afsluiter een ouderwets hey hey hey hey kregen haha. Heeeerlijk! Na afloop met gevaar voor eigen leven die steile trap weer afgeklommen en verder met de Simone On Tour video. Niemand ontsnapte aan haar of Lauwsie met de camera (zelfs Tiiiiiiiiiiiim niet haha) en ook ikzelf voelde me lichtelijk betrapt toen ik even in een onbewaakt moment mezelf liet gaan op lekkere oude house nummers... Nadat Martijn nog even uitgebreid met ons kwam praten (hij is inmiddels fan van mijn stem en dat heb ik op tape!!) en Dennis pogingen deed het traytje bier van Martijn los te peuteren, kwam ook Dinand naar buiten om weer wat rek-en strek oefeningen te doen. Er zijn minder aangename dingen om naar te kijken moet ik zeggen maar goed dat even terzijde... :P
Buiten weer herenigd met onze Belgische vriend en miss Limburg en ook wat andere Kanefans schaarden zich bij de uitgang. De bus kwam naar buiten maar reed eigenlijk door, ondanks de verwoedde pogingen van een enkeling dat ding te stoppen..tja...we kan Kane nou stoppen joh?! Na nog wat gedronken te hebben op een podium (jaja we bleven in dezelfde sferen die dag) zijn we aan onze lange tocht terug begonnen die nu ineens gekenmerkt werd door blauwe ballonnen...najaaaaaaaa....
Afscheid genomen van de lieve ladies uit het Westen, treintje weer opgezocht....maar aangezien onze trein eruit zag alsof ie elk moment kon ontploffen zo vol zat ie en wij graag nog ons eten in onze maag wilden houden, toch maar eentje later gepakt. Op de tussenstop in Duivendrecht na, waarbij een of andere debiele NS muts bedacht had de hele DUBBELE trein door te gaan lopen om te zeggen dat iedereen moest blijven staan (nooit van omroepsystemen gehoord zeker?) ging het eigenlijk best goed dat vervoer naar huis en voor we het wisten stonden we in Den Bosch. Daar nog een hele kudde met losgeslagen Oranje-vierders die iedereen gingen keuren die van de roltrap afkwam....je kwam er af met een gejuich of met een zwaar boe geroep...gelukkig moesten wij van een andere trap af haha. Nog een klein stukje voor mij te gaan naar huis, voor Chantale en Deef daarentegen nog heeeul veel kilometertjes maarrrr ze hebben het er toch steeds weer voorover...de bikkels! :P
Nog een weekje bijslapen en dan begint het echte gedonder....dit was echt slechts een voorproefje...
let op het gezicht van Chantale...wat doet Miranda nou??? haha