Java eiland Amsterdam

23 juli 2004

Mijn tong is niet meer geel (mensen die nooit Breezer Orange drinken kunnen dit heel fout opvatten) mijn neus is aardig rood (en nee dát komt niet door de Breezer) en mijn hoofd is erg zwaar...kan dus maar een ding betekenen; een heftig Kane avondje ergens in het verre Amsterdam...

De avond voor D-day zaten wij al helemaal hyper te wezen in onze chatbox. En terwijl het dit keer niet eens over bepaalde kledingstukken of onderdelen van auto's (...) ging had ik vervolgens een erg onrustig nachtje...Ik was dan ook op zijn zachts uitgedrukt lichtelijk geïrriteerd toen mijn wekker om half 9 afliep en een van mijn katten zich al mauwend op mijn bed kwam melden. Na mijn eerste reactie (rot op ik wil slapennnn!) overwonnen te hebben, heb ik mezelf onder de douche gehesen om vervolgens al mijn spullen bij elkaar te gaan rapen. Ik ben ook zo'n twijfelmuts dat ik de avond van te voren mijn zooitje al klaar legt als ik vroeg weg moet, maar dan 's morgens toch zonnodig alles nog 5x moet controleren voor ik vertrek. En aangezien ik een errrug strak schema heb, loop ik dan altijd door het huis te rennen. Uiteindelijk mijn ogen (die toch redelijk dichtzaten nog haha) voorzien van de nodige make-up, mijn tassen op mijn rug gezwierd en op naar het station. Mijn zus zou me wegbrengen (thnx sista!) en om 10 voor 10 hobbelde ik met al mijn zooi het station binnen, net op tijd om 2 enkeltjes te kopen (jaja volgende ochtend pas terug he) en in de trein te springen die gelijk aanreed richting Amsterdaaaaaaaam. Misschien omdat het de laatste gig was, maar waarschijnlijk gewoon omdat ik nog niet wakker was, zat ik daar onwijs sjago uit het raam te staren met een houding van laat-mij-met-rust. Naast me die berg tassen, komt er een gozer aan "ehm mag ik hier naast je komen zitten?" huh wat? oh...mjah beetje krap he?! "ja als het niet kan dan, probeer ik het verderop wel even" zei hij vriendelijk kijkend naar de berg naast me. Zuchtend vraag ik me af waarom hij dat niet eerder kon bedenken, maar begin dan toch braaf mijn tassen bij elkaar te graaien en tussen mijn voeten te proppen. Terwijl ik een poging doe mijn liefste glimlach op te zetten zeg ik "nee hoor...geen probleem..." waarna ik mijn demonstratieve-staar-uit-het-raam-houding weer aanneem. Tussen het raam en mij zat een Metro geklemd (voordat onervaren OV-gangers rare ideeën krijgen...dat is een gratis krantje) en net toen ik bedacht dat ik dat ding wel eens kon gaan lezen, vraagt mijn gezellige buurman "zeg zou ik misschien dat krantje mogen?!" oooooooh kan die gast gedachtenlezen ofzo...ik hoef hem al niet meer "ja hoor...natuurlijk" zeg ik weer met die vriendelijke glimlach. Hierna volgden nog een paar van die irritante vragen (is dit de trein naar Amsterdam? ja deeeeeeuh als je je dat nu pas afvraagt hebbie een probleem) waardoor ik bijna een kramp in mijn kaak kreeg van het geforceerd vriendelijk glimlachen. Net toen ik dacht dat mijn nek nooit meer terug zou kunnen draaien in de juiste positie waren we dan toch in Amsterdam. Claudia had schijnbaar ook al zo'n geluk in de trein want die stuurde me een sms dat ze een vent voor zich had die uit zijn broek gescheurd was en dat niet door had whaha. Lekker koel met zo'n weer ook. 

Na een korte begroeting van de rest van de treingangers op naar kade 4 voor het pont naar Java-eiland. Uiteraard moest ik weer even lijp doen door te gaan zwaaien en springen op die boot toen ik Buffel, Eelco en Arwin op dat Java-eiland al hard zag werken. Eelco draaide zich heel verbaasd om zo van what the fuck komt daar nu voorbij geblèrd whaha waarop de stuurman (heet dat zo?!) aan mij kwam vragen of ik vanavond ook zo zou reageren bij "dat bandje" muhahaha. Nee hoor normaal ben ik nooit zo...  

Daar aangekomen bleek dat er al een man of 30 zat dus voelde me in een keer niet zo heel fanatiek meer haha en durfde met een gerust hart mijn spullen neer te gooien. Aangezien ik nog wat af moest geven aan de heren van Kane en geen zin had de hele avond daarmee te sjouwen, ze maar even opgewacht. Ondertussen stopten er steeds mensen om te vragen wat er te doen was en of we wel goed bij ons hoofd waren dat we hier nu al stonden haha. Geweldig dat Amsterdams taaltje. Een man op een fiets "komt er een popgroepje ofzo?!" nou.... "Kane...die ken ik nie...ken alleen Hazusss" Ikke nog uitleggen dat Zij Gelooft In Mij ook wel eens voorbij komt maar dat geloofde hij dan weer niet. Nou dan niet haha, wat jij wilt. Inmiddels had ook een camera en verslaggever zich een meter verderop genesteld. "Zitten jullie hier voor Kane?!" nee voor het voetbal in de Arena... Nog een poging gedaan reclame te maken voor mijn site  maar dat werd niet zo gewaardeerd geloof ik. Ook nog voorgesteld of ik niet ff die mic kon lenen maar deze 2 heren waren alleen geïnteresseerd in "de zanger" (hij heeft een naam weet je) en hoelaat de bus kwam. Die bus kwam niet veel later maar die knakkers geloofden niet dat dat Kane was muhaha. Wij zo heel relaxed, ja daar heb je Kane. Hun zo...echt niet... wij ja ech wel...echt niet...nou dan niet joh... waarop ze uiteindelijk toch maar hun camera pakten en opstonden. Hey we missen "de zanger" ... ja die kwam later in zijn eigen autootje aancrossen. Geloof dat ze hem binnen toch nog wat hebben kunnen vragen nadat ik bijna op mijn snufferd ging omdat ik in een keer een camera in mijn nek had liggen... Fijne jongens die van AT5. 

Inmiddels was het zonnetje aardig doorgebroken (voilà daar heb je mijn verklaring achter mijn rode neus) en werd het behoorlijk warm daar aan de waterkant. Binnen no time begon de soundcheck (iets meer bass...laten we een nummer spelen dat we allemaal kennen hmzzz iets van olabola ofzo whaha) en onder het genot van een (meegebracht) drankje en een hapje was het goed vertoeven. De uurtjes gingen snel en steeds meer mensen kwamen kijken naar de groeiende groep (leek wel of we geboekt waren door het lokale vvv kantoor). 

  Fijn zo'n gesmolten M&M in je jas

Inmiddels waren er ook dixies geplaatst door de organisatie (hijs fijn) en net toen ik mijn afkeer van die dingen weer had overwonnen, ontstond er een massale volksverhuizing richting hek. W-what the fuck whaha ik ben nog nooit zo snel van dat ding afgekomen als toen. Bleek overigens loos alarm...nouja loos...voor ons dan. In de verte liepen Dinand en Dennis met een cameraploeg van MTV (die hadden we trouwens 's morgens ook zien arriveren nah wat die voor auto hadden muhaha die was helemaal ondergekalkt met echt hele ranzige taal en foute tekeningen). Dinand zwaaide nog even, wat gelijk weer een hysterisch gegil opleverde voor de toesnellende camera van SBS6. Ooooh Dinand zwaaide! riep een meisje...jaja hij kan zwaaien haha. Na nog een in scène gezette actie van bovengenoemde cameraploeg (en nu allemaal Kaaaaane gillen...pffff waarop ik heel hard NOVASTARRRR riep hehe - ja sorry ben altijd tegendraads) kwamen niet veel later de securitymensen aangelopen om vervolgens een half uur te gaan lopen draaien en doen voor het hek open gemaakt werd. Voor de eerste 500 man waren polsbandjes voor een apart vak (net als in de Arena...erg fijn!) dus dat werd weer een wedstrijd. 't is net zo'n rugbywedstrijd weet je wel...2 ploegen tegenover elkaar....allebei klaar voor de aanval en niet van plan tegengehouden te worden en dan maar proberen toch zo snel mogelijk door de verdediging heen te breken met je bal. Alleen in dit geval was de bal een camera en was het goal (of hoe noem je zo'n ding bij rugby) net te ver weg om ff naar toe te sprinten. Sjeeeeeeeeeeesus wat een kolere eind whaha. Ik begon heel sportief maar na 5 meter hing mijn tong al op mijn knieën geloof ik en kwam iedereen me voorbij gesprint. In mijn ooghoeken zag ik allerlei kraampjes voorbij flitsen en mensen ons toejuichen...het begon nog op een echte wedstrijd te lijken ook. Oooooooh ik moet echt wat aan mijn conditie gaan doen, dit kan echt niet meer. Gelukkig bereikte ik toch nog redelijk snel "het vak" en vond ik een prima plekje samen met Clau op de tweede rij in het midden. Wat een hoog podium! Fijn dat word weer een stijve nek morgen haha. De daaropvolgende uurtjes me prima vermaakt op het terrein met wat oude bekenden, Breezaaah (daar is mijn gele tong) en vervolgens de 2 voorprogramma's. Olabola maar een stukkie van meegekregen omdat we toch op tijd weer terug moesten om ons plekkie safe te houden, maar het zag er erg leuk uit met een superenthousiaste Nico. Novastar bracht weer wat rust in mijn adertjes en daarna kwam de opbouw van de band waar het stiekem toch allemaal omging. Duidelijke invloed van Dinand hier want er werd een cd van Elvis gedraaid wat even verwarring schepte met een bepaald intro... Grappig eigenlijk, zo'n minifestivalletje, speciaal gebouwd voor en door Kane...Wel stoer hoor dat je dat zo zelf allemaal kunt invullen, wil toch wel weer wat zeggen voor de minder gelovigen onder ons haha. Maar goed er stonden op dat hele terrein dus ook een heleboel camera's opgesteld die het publiek projecteerde op zo'n megascherm (wat later die avond echt onwijs gave beelden opleverde tijdens de show) muhaha heb me dood gelachen om al die mensen in beeld. Hoe debiel iedereen in een keer gaat doen als ze op zo'n scherm verschijnen. Er waren  mensen die vanaf hun bootjes mee probeerden te genieten van dit alles en mensen die van heeeeeel ver weg met een verrekijker in een tuinstoel zaten te gluren whaha. Jaja de camera zag alles....

Rook verscheen op het podium en de superlekkere freaky mix van So Glad You Made It klonk over het eiland. Jaaaaaaa dit was het moment waar zo'n ruim 10.000 man (het was inmiddels uitverkocht had ik begrepen) smachtend op zaten te wachten. Grote fakkels verlichten het podium en met de ondergaande zon boven het water had het hele gebeuren bijna iets magisch. Dinand kwam op (met cowboyhoed jihaaa) en zette Way Down Inside In gevolgd door een salvo vanaf de waterkant waar een blusboot grote waterstralen de lucht in ehm schoot. Wow wat heftig allemaal...nu al....en dat was pas het eerste nummer haha. Hierna volgde My best wasn't good enough, Mother, Where do I go now, Before you let me go, Hold on to the world (wanna dance with me?), Master of the Game, Let it Be, So Glad You Made It, Can You Handle Me, All along the Watchtower, Rain Down On Me. Toen kwam Head Down en begon het al een beetje te borrelen in mijn buik. Blijft toch mijn eigen speciale nummertje, het nummer waarmee het voor mij allemaal begon ooit met Kane en het nummer wat me altijd tot bezinning brengt, gevolgd door Our Hearts Will Beat As One, Fearless (al een van mijn favorieten toen ik het voor het eerst hoorde tijdens de soundcheck in Hardenberg vorig jaar) en Damn those Eyes. Toen was het klaar...dachten we... Kane nam afscheid, bedankte ons en wij bedankten Kane voor weer een bizar goede avond... Het voelde allemaal zo goed, de sfeer en alles er om heen dat dit het moment moest zijn waarop Dinand gewacht had...het ultieme eerbetoon aan de liefde van zijn leven...Dinand kwam terug en startte Dreamer in. Het hele eiland leek stil te vallen en te verdrinken in zijn stem. Ondanks de hitte liepen de rillingen over mijn rug en terwijl ik me nog zo voorgenomen had niet te gaan snikken daar brak ook ik op dat moment. Dinand bedankte iedereen "lieve mensen, uit het diepste van ons hart zo ongelofelijk bedankt voor het zijn hier vanavond " waarop Dennis, Martijn en Dion het podium weer opgelopen kwamen.  Denins pakte de microfoon en zei wat iedereen op dat moment dacht...."ik wil jullie nog een keer zeggen, geef het aan Dinand Woesthoff!" Inderdaad...Dinand Woesthoff....you did it again....

maar laten we Dennis van Leeuwen, Martijntje Bosman, Dion Murdock en Nico Brandsen ook niet vergeten. Kane...thnk u!

Dat was het dan... einde verhaal voor Kane in Nederland...tenminste voor dit jaar en achter de schermen word er natuurlijk des te meer gewerkt. Dinand vertelde na afloop toen ze nog even terugkwamen om nog wat handtekeningen te zetten dat ze in oktober naar Italië, Portugal, Engeland, Duitsland en weet ik wat nog meer gingen (ben toen de draad kwijt geraakt haha) dus mochten jullie je vervelen....Kane is on tour! Hierna zijn we vertrokken richting afterparty in Panama, een of andere club een eindje verderop. Om tussen de BN-ers rond te mogen lopen had je een speciaal polsbandje nodig en wat mocht nou het toeval willen?! Claudia, ik, Ron, Suus en Trudy hadden toch zo'n ding....joh.... da's wel heel toevallig zeg haha. De rest van de uurtjes hebben we dan ook gevuld met het rondhangen in die tent, BN-ers spotten (blijft toch leuk ze "in het echt" te zien haha) en later lekker lounge-en op die heeeerlijke banken daar. Na een lange wandeling terug richting CS waar maar geen einde aan leek te komen, een vette McChicken naar binnen gewerkt te hebben en een wereldreis gemaakt te hebben van 3 fucking uur was ik om kwart voor 8 (!!!) in 's-Hertogenbosch. Hier uit frustratie de eerste beste taxi ingedoken, wat een treintaxi bleek te zijn, die toen ik zei dat ik naar Vught moest niks meer zei whaha. Zat ik daar ja ehhhhm hallo?! Bleek dat ie zat te wachten op mijn kaartje (die ik niet had) en verwachtte dat ik iets zou zeggen haha. Maar goed, uiteindelijk....bijna 24 uur later dook ik mijn bedje in. En nu is het inmiddels 02.02 uur (verzin het ook niet) en ben ik weer klaarwakker...ooooh ik zei het al eerder maar het is echt zo...

Kane is slecht voor je gezondheid...maar oh zo lekker verslavend...

luv ya all... x

na zoveel uur wakker te zijn, wil ik echt niet meer op de foto haha

kunstzinnig fotootje op de vroege morgen in de trein en natuurlijk...hét polsbandje!

photos thnx 2 Natasja, Leyla & Merian (en een beetje van mezelf)