you'll never walk alone.....en dat heb ik dit weekend geweten...wat een weekend...3 dagen om precies te zijn.
Drie dagen HMH... Dat begon allemaal omdat Leyla weer zo nodig een tatoeage moest en ze hiermee ook nog eens tickets won voor donderdag 18 december op de Yorin tribune... Haha nee joh helemaal te gek natuurlijk en ik was dan ook helemaal happy toen Ley vroeg of ik mee wou...of ik mee wou?? Yeah baby * met Austin Power accentje* tuuuurlijk wil ik mee... Het thuisfront verklaarde me voor gek, maar vond het verder wel oké dus daar gingen we weer...
Donderdag 18 december
Nadat ik 's middags nog een vergadering in Dordrecht bij had gewoond, ergens onderweg naar huis te vroeg de trein uitstapte en in the middle of nowhere belandde en vervolgens via een omweg van minstens een uur nog net op tijd mijn bus naar huis wist te halen, kwam ik dan toch uiteindelijk met mijn autootje aan in de parkeergarage van de Arena...God waar ken ik die garage toch van??? Ley zou om 6 uur voor de HMH staan en inderdaad daar aangekomen, zag ik een bekend figuurtje staan nice to see you again! Voor de deur inmiddels al een stuk of tig zenuwachtige mensen die allemaal een plaatsje vooraan wilden bereiken MAAR wij deden niet mee aan deze massahysterie (tenminste vandaag niet haha) want wij hadden immers VIP kaarten van Yorin FM...Heel cool; de deur ging open, er ontstond een soort van wedloop naar de controleposten en wat deden wij? Rechtsaf hupakee, bandjes ophalen, kaartjes halen en op ons dooie gemakkie naar de tribune toegelopen... Op de tribune toch weer wat bekende gezichten te vinden die zojuist een meet & greetz hadden gehad en terwijl beneden ons een soort van krioelende mensenmassa ontstond, namen wij nog eens een slokje van onze cola...
Het voorprogramma begon...licht uit...spot aan (voor de jonge lezers onder ons...dit werd altijd gezegd in een vaag TV programma van Mies Bouman ofzo iets van 100 jaar geleden)! Damn dat was wel heeeel letterlijk genomen want er werd me toch even een lichtkanon in ons gezicht gezet...hey bedankt heren tribune bouwers; als jullie me blind willen hebben ZEG HET DAN GEWOON (dan zet ik volgende keer wel een zonnebril op en ga wiegend met mijn hoofd I just call to say I love youuuu zingen...) Maar gelukkig werden we niet de hele tijd belaagd door lichten en konden we dus toch wat van de show van Reamonn zien. Na Reamonn werd razendsnel het podium veranderd in Kane-domein en toen vervolgens Mr. A. Hazessss door de speakers knalde met "Zij gelooft in mij" zagen we honderden armen de lucht in gaan en moet zeggen dat is toch wel erg kicken... Inmiddels hingen er her en der collega-Yorin-vipkaarten-winnaars over de rand van de tribune te bungelen dus ik dacht laat ik mijn hoofd er ook eens tussen gooien...Goh verassinggggg! Kane stond beneden ons zich klaar te maken om on stage te gaan...
Agoss, ze zagen er zelfs zenuwachtig uit...hugje hier, hugje daar, Dinand wiebelend op de maat van de (overigens zeer coole) remix van So Glad en daar gingen ze...
Edwin
-go grease lightning - Janssen stond in ene achter ons en nu heb ik die knakker
al zo vaak gezien dat ik hem dit keer toch echt eens op de foto wou zetten. Vond
hij ook een goed plan schijnbaar want hij staat er erg geposeerd bij haha.
Hmmzz dat is waar ook, wij zitten op een tribune...ja WE ZATEN op een tribune...fuck it, ik ga echt niet zitten...en dat heb je nu met een tribune als er 1 gaat staan, moeten je achterburen ook wel gaan staan willen ze iets meer zien dan een jumpende blonde... Sorry buuf!
Wat
ook erg grappig was om die mannen van het geluid in actie te zien (ik zou gek
worden van al die cryptische omschrijvingen die je met handen en voeten vanaf
the stage worden toegeroepen) en de half-slapende roadies (nee ik noem geen
namen) aan de zijkant van het podium. Dinand maakte ze trouwens weer aardig snel
wakker door vanaf het midden van het podium zijn gitaar met een hele hoge zwiep
zo hun richting op te gooien...YO CATCH THIS! Ben blij dat ik daar niet stond
want ik kon vroeger al niet eens een bal vangen bij volleybal dus laat staan een
rondvliegende gitaar van Dinand (waarschijnlijk dat ik daarom ook nooit roadie zal worden...)
De setlist was zeer uitgebreid met eigenlijk alle nummers en als toevoeging Way Down Inside, All along the Watchtower en Fearless... Smikkelen en smullen dus! Ook erg mooi waren de tig-duizend kerstlampjes die in trossen vanaf het plafond (goh moeilijk vanaf de grond Miranda) naar beneden hingen (heb medelijden met de mensen die die dingen op hebben moeten hangen) en bij de ballads subtiel de zaal verlichten.
dit effect krijg je als je ondersteboven gaat hangen met je camera....
Maar ook aan dit kwam weer veel te snel een eind en voor ik het wist verlieten de jongens het podium weer om plaats te maken voor DJ Armin van Buuren... kon het niet laten even bovenop mijn stoel te klimmen (ah joh dat viel niet op.. toch?) en nog even zo flink te klappen en debiel te doen dat ik mezelf een blauwe vinger sloeg met mijn ring - knap hè? Subtiel werden we daarna van het podium afgehaald (...) en naar de zaal terug begeleid (gewoon een hekje door hoor maar oké). Aangezien ik die avond gewoon naar huis zou rijden en Leyla de laatste trein moest halen zijn we dus niet veel later zu Hause gegaan (fijn die invloed die zo'n Duitse band op je heeft)...
Morgen weer een dag...