De Kersouwe

4 juni 2004

Brabantse nachten zijn lang... dat kan ik met een gerust hart zeggen na 2 dagen Kane-en in ons Brabolandje... oké here we go...

Om kwart voor 4 stond ik weer bij DE PAAL. Daar stond hij weer die gozer met dat petje (nee niet Dinand...) die gretig mijn auto in dook (zeker niet Dinand haha) en vervolgens overdondert werd door een hoop kabaal... Deefke was mijn gezelschap en the Yellow Cab (met mijn eigen vriendje als taxichauffeur agossss) bracht ons binnen no time naar Heeswijk-Dinther. Via mijn hulplijnen al de tip gekregen dat we moesten letten op kleine blauwe bordjes op lantaarnpalen...Deeheeef kijk nou meeeeee...jaahaaaa ik kijk! riep Deef wanhopig zoekend naar die pokkebordjes... Na wat vreemde landweggetjes en nog vreemdere boeren bereikten we dan toch het Natuurtheater. Kicken locatie hoor, tussen de bossen lag een soort van Romeinse arena (je weet wel met van die stenen trappen) en achter een vaag uitziend slootje lag het podium. Als dat maar goed ging met die sloot… met mijn geluk zou ik daar namelijk zo in kunnen belanden. Na wat bekenden gegroet te hebben, zijn we neergeploft op die bankjes en hebben we even zitten kijken hoe de crew aan het opbouwen was. Ondertussen kwam Dennis aangelopen met een bak koffie in zijn hand en 34 keer hallo zeggend tegen al die starende snuitjes. Rond half 6 zou de soundcheck beginnen en werd ons vriendelijk doch dringend verzocht ergens anders te gaan bivakkeren. Nadat ik vastgesteld had dat ik écht nog steeds zichtbaar was als ik achter zo’n bankje ging liggen (…) zijn we dan toch maar gegaan. Eigenwijs als ik was besloot ik geen gebruik meer te maken van die ranzige Dixie die daar stond (ok later op de avond weet je pas echt wat ranzig is aan zo’n ding) wat tot gevolg had dat ik na het nuttigen van een fles cola (met smaakje) weer dat hele stuk terug kon lopen. Komen we daar aan…hek dicht! En aangezien ik nog steeds niet in het bezit ben van een plastuitje was ik toch echt afhankelijk van die stomme plastic wc. Fijn… Maar goed uiteindelijk was het dan zover, het hek ging open en wij mochten naar binnen. Nu weet ik niet of je wel eens gezien hebt (en voornamelijk gevoeld hebt) wat een geduw en getrek dat altijd oplevert (iedereen wil allemaal tegelijk door dat ene smalle poortje) maar dan kun je ongeveer inschatten wat er gebeurt als je daar met een enquête gaat staan… “Mag ik even wat vragen??? Muhahaha ja tuurlijk! Wat denk je zelf???” Heb helaas niet meer gehoord wat ze nu wilden vragen dus mocht iemand het weten… Na een lekker plekkie bij die sloot gevonden te hebben, besloten we even wat voor de innerlijke mens te gaan zorgen….drank dus hahaha echt te erg die Smirnoff…die zouden ze moeten verbieden…

Natasja wist met d’r turbolens ons nog even vast te leggen voor het nageslacht (ik zag alleen het half uur erna nog steeds paarse vlekken) waarna wij ons klaarmaakten voor het voorprogramma. Juicy Lucy…tja… Juicy was het zeker want het regende… dat wil je niet weten whaha die sloot groeide met de minuut! Gelukkig was mijn inpakactie van die middag niet voor niets geweest dus die paraplu kwam goed van pas en wisten we het nog aardig droog te houden.  Het bandje speelde covers van onder andere Anouk, Anastacia en Mother’s Finest! De gitarist vroeg heel blij "oooh kennen jullie die" toen wij jihaaaaaaa begonnen te roepen bij het horen van Baby Love, maar we hebben hem maar niet meer duidelijk gemaakt dat het eigenlijk meer om Dion ging… De band zag er lichtelijk uit als The Adams Family (met als hoogtepunt de bassist) maar moet zeggen het klonk aardig daar van onder mijn pluutje dus we vermaakten ons best. Wonder boven wonder stopte het met regenen toen Kane opkwam. Inmiddels was het al donker en zat de sfeer er aardig in, dus toen Kane opkwam (inclusief Nico) en Dinand het publiek alvast bedankte voor het komen ondanks de regen (wij zijn zooo aardig) ging het los. Binnen no time wist Dinand een aantal mensen ervan te overtuigen dat ze “best op het podium mochten komen zitten omdat er zo’n grote sloot tussen zat”…wat resulteerde in een grote glibberpartij richting het podium haha. Wij bleven lekker staan (kon moeilijk anders ook want was omringd door water en een stuk of tig mensen) en gingen compleet uit ons dakkie. Dat moest een keer misgaan en ja hoor voor ik het wist lag Miranda plat op haar smoeltje whaha…gelukkig was ik niet de enige die onderuit ging…noem geen namen (maar hij had een legerbroek aan). Dankzij onze Smirnoffjes hadden wij een eigen belevingswereld gecreëerd waarin D speciaal voor ons een akoestische versie van Hands begon te zingen en bijna de sloot indook... (in werkelijkheid stopte de elektrische gitaar er spontaan mee en gaf D een improvisatie weg maar laat ons in die waan ja!) Wat werd er nog meer gespeeld...Mother (waarbij ik bijna m'n vingers verbrandde aan de aansteker die ik zonodig vast moest blijven houden) Master of the game (waarbij bijna iedereen luisterde) Can you handle me (weer even helemaal los) en All along the watchtower (wat mij wederom een valpartij bezorgde haha). Damn those eyes werd uitgebreid met een heerlijke solo van Den (blues man!) en een stuk tekst uit het nummer van Prince If I was your boyfriend... Gruwelijk irritant als er dan doorheen word geblèrd want de emotie die Dinand in dat nummer legt is zo mooi en diep... brrrr...Afgesloten werd met Rescue me en als toegift kwam Fearless. Het was de 3e keer dat Kane hier speelde en zoals D al zei...de vierde keer komt er zeker aan. Hope so ik vond het in ieder geval heel erg geslaagd. Nadat we onze spullen bij elkaar hadden gezocht zijn we nog even richting afterparty gewaggeld (ok ik spreek voor mezelf haha). Niet echt gezellig daar dus toch maar weer een andere route opgezocht om te kijken of we die Kanebus nog ergens konden vinden. Nu was ik vergeten hoe donker het in een bos is maar sjees zo donker... na 30x hetzelfde rondje gelopen te hebben, 4 verschillende hekken gevonden te hebben besloten we wederom een hulplijn in te schakelen die ons weer terug naar de afterparty leidde. En wat zagen we daar staan. Jawel hoor...de bus! Er had zich een hele meute verzameld voor de deur van de lokale eettent want daarbinnen ergens liep Kane rond. Na onze liefste glimlach opgezet te hebben (and with a little help from our friend) liepen Claudia, Wilburt en ik naar binnen om daar even na te kletsen over de show (en over de toekomst zonder Kane) met Dion. Weer iemand die mij herkende (damn ik kan ook nergens meer rondlopen...haha) waarna ik hulpvaardig als ik ben *ahum* even een foto van de 2 dames en Dinand heb gemaakt. Dinand werd toen hij een stap buiten zette volledig opgeslokt door de dolle menigte buiten, waarna ook Dennis, Dion en Martijn een poging waagde. Aangezien er niemand meer binnen was, zijn wij toen ook maar weer lijp buiten gaan doen, zodat ik bijna ruzie kreeg om een stift haha. Ik vroeg of ik even een stift mocht lenen van 2 meisjes die Dinand probeerde te bereiken maar NEEEEEE was het antwoord! Toen ik vervolgens zei ja maar het is maar 1 sec kreeg ik bijna een tas naar mijn kop en werd me duidelijk dat ik die stift echt kon vergeten. Na nog even wat onzinpraat zijn we al zingend (ja echt te errrrug) richting de auto gelopen. Via wat achteraf weggetjes en vele weilanden (alweer!) wisten Chantale en ik veilig de snelweg te bereiken. Chantale thnx a lot girl for bringing me home!

Wederom een vrijwillige opoffering voor ons favobandje overleefd...morgen weer een dag...