Poppodium Hardenberg

13 december 2003

Na een korte, onrustige nacht (Kanedraline still pumping through my veins…) werd ik wakker met als eerste gedachte – heel verassend – Kane! Voorzichtig gluurde ik door de gordijnen in de hoop een stralend zonnetje te zien, maar helaas was ook dit beeld weinig verassend; regen en wind…heeeeerlijk Nederlands winterweer dus…NOT! Gelukkig dachten ook Ron, Wilma en Trudy er zo over want niet veel later belde Ron mij om te zeggen dat we wat later af zouden spreken. Heel fijn, had ik nog even om weer een beetje in het land van de levenden te komen (bij mij duurt dat na zo’n spring-gil-hyper-Kanedingetje wat langer dan normaal)… Gelukkig ook weinig spulletjes klaar te leggen dit keer (mijn tas van gisteravond stond immers al stand-by op de tafel voor het volgende avontuur) dus wederom vrij relaxed in mijn auto gestapt. Even mijn vriend afgezet in onze favo-stamkroeg (nu al de kroeg in??), daar nog even snel wat van die smakelijke zoutjes met een heel hoog graai-snaai gehalte naar binnen gewerkt (ah nog eeeentje dan…) en vervolgens op naar Utrecht; onze afgesproken carpoolplaats. Aangezien ik een hekel heb aan te laat komen, toch weer redelijk doorgereden (hoop dat ik geen flitspalen over het hoofd heb gezien) waardoor ik een kwartier te vroeg aan kwam. * GAAP * Stoeltje achterover, deur op slot (you-never-know of die trucker die daar aan kwam lopen met 20 kg goud om zijn nek niet een stiekeme massamoordenaar was die het had voorzien op blonde meisjes in gele auto’s…) en weer even relaxen. Oogjes dicht – en welkom in de vage tussenwereld van wakker zijn en slapen - totdat een auto naast me stopt “u zoekt een taxirit naar Van Dik Hout???” haha nee Ron als het Kane niet is, doe ik lekker mijn raam weer dicht….Ben toch maar ingestapt en daar gingen we…

Onderweg weer even bijgepraat over de nodige onzin en al gauw belandde we in het land van de weilanden, weilanden, boerderijen, weilanden en…goh weilanden. Bij deze heb ik besloten dat ik toch maar NIET zo afgelegen wil wonen – tjezus als bovengenoemde massamoordenaar besluit mij daar op te zoeken in mijn boerderijtje ben ik al 4 dagen dood voordat de buren je missen joh! Het huis van Flipper laten we voor wat het is (note van de red. lees Dolfinarium Harderwijk) en rijden over de donkere wegen door naar Hardenberg. Na een ietwat gevoel van wantrouwen richting onze kaartlezer Wilma (die overigens helemaal gelijk had), weet Ron ons dan toch veilig naar het Poppodium te rijden. De deur zou om half 8 open gaan en hoewel het lokale Hardenberg-tijd pas kwart over 6 was, zagen we dat reeds wat mensen naar binnen gingen. Hierdoor raakten wij lichtelijk in paniek (in gedachten zagen we al een hele volle zaal staan) maar nee een aardige man kwam ons even zeggen dat als we opschoten we bij de soundcheck mochten zijn! Nou ik moet zeggen we zijn toen aardig snel de auto uitgehupt en jaja ik heb zelfs 2 meter gerend… metaaldetector door, tas gecheckt neeeeee met mijn digi-cam kan eeeeecht niet gefilmd worden (waarop Diana W. helemaal dubbel lag omdat ik mijn boekje mee had genomen als bewijs hehe) en toen de soundcheck…onwijs leuk om eens te zien en te horen hoe dat nu allemaal gaat…heb allerlei vage termen voorbij horen vliegen in de vorm van “vocs hoger, huppeldepupje een tikkie lager…mijn oortje doet t niet goed…I have always  wanted to be in a rock and rollband….zeg het dan als je me niet begrijpt…” Heel serieus zakelijk afgewisseld met de nodige vage humor; goh “onze jongens” zijn toch echt profs hoor haha (nu ziet het er voor een leek als ik natuurlijk altijd prof uit maar goed het klinkt zo leuk) Dion liet ook nog even zijn stem horen – wat kan die gozer zingen zeg! – en Dinand bezorgde me voor de verandering maar weer eens kippevel met dit keer het nieuwe nummer Way down Inside…moet zeggen in zo’n lege zaal met ongeveer 15 man is dat brrr-effect nog veel groter. Was blij dat ik helemaal achterin stond zullen we maar zeggen… Rond half 8 gingen de heren eten en zich klaarmaken en werden wij weer de zaal uitgebonjoured om weer in de rij te gaan staan bij de deur (jaja dat is echte logica geloof me). 2 minuten later ging de deur weer open en mochten we weer naar binnen…good for the exercise??… weer een veilig plekkie opgezocht want ik kijk altijd even of ik niet omsingled ben door hysterische gevalletjes die whaaaaaaa ik wil een handjeeeeee dinaaaaaand schreeuwen – …Hey eindelijk een paar bekende gezichten hallo dan nice to see you again…

De remix, de intro en het begon: Kane came and conquered… De zaal ging plat en zoals Dinand al heel enthousiast riep “ik weet niet wat we volgend jaar doen maarre next year, same time, same place???” perfecte sfeer, kicken show… En daar was ‘ie weer…waaaaaaaaaaay down inside…. Maar dit keer was het Head down die me even van mijn stuk bracht…Dinand herinnerde ons eraan dat Kane vorig jaar in Ahoy stond en dat hij na afloop gebeld werd door Maddy – de rest van de story is bekend helaas - ogen dicht dan maar en gewoon luisteren naar die stem en de muziek…

Gelukkig schudde All along the watchtower me weer wakker en al snel stond ik weer helemaal hyperdepiep mee te jumpen – god ik krijg echt conditie van dat gedoe… ik rook niet, ik ga naar Kane! die ga ik op mijn bumper plakken denk ik, iemand meer interesse in zo’n sticker???

Als toegift wederom fearless (kan toch al welgeteld 3 zinnen meegillen) en damn those eyes…Even mijn complimenten voor de jongens van de organisatie die echt bezorgd waren over een collega-fan die lichtelijk wit op de grond was gaan zitten (volgende keer ga ik je persoonlijk hamburgers voeren hoor Marjolein!) en die ook nog eens in de break aan de eerste paar rijen water uit gingen delen. Helemaal top, kon ik ook wel gebruiken om mijn geïrriteerd keeltje te smeren (goh en ik gil niet eens…) Dion kwam vervolgens het podium weer op en liet even zijn typisch Amerikaanse gedrag zien “make some fucking noise and we will come back…Come on!!”…nou laat dat maar weer aan ons over! Dinand bedankte het publiek vervolgens voor de oorverdovende herrie (goh wij???) en gaf – en waarom keek ie ons nu aan? – nog even de fijne mededeling dat ze alleen nog maar terugkwamen met een toegift als er genoeg herrie geschopt werd en anders “en dit geldt voor de mensen die ons achterna reizen…komen we misschien nooooit meer terug!” Yeah sure D…

Ron met zijn harem... net echt hè Claire...

Na afloop nog even een leuke pic geschoten voor die Kane bus die we inmiddels als 683 keer hadden gezien maar eigenlijk nog nooit hadden gefotografeerd (bedankt meneer-met-kerstlampjesmuts) en natúúrlijk nog even de guys getackeld voor wat foto’s (Mijn foto met Dinand kon weer niet normaal natuurlijk - maarja het went…). Na nog even gezellie met Dion en Claire te hebben gesproken en mijn poging Claire samen met Dion op de foto te krijgen (volgende keer gaat het me lukken zo BEWARE haha!) , zijn we weer terug naar het land gereden waar mensen toch net iets meer klinkers uitspreken als in het hoge Noorden…

Nu even 4 dagen rust…

ehm...ff checkuhhh of het D is en niet een levensgrote Kenny uit Southpark...