Druten 

3 april 2004

Druten...of all places... het land van Maas en Waal...Bij het horen van die locatie begon ik spontaan dat liedje te zingen van "Achter de groene heuvels in de blauwe zon... ligt het laaaaaaaaaaaand van Maas en Waal..." ofzoiets... (in mijn gedachten klonk het beter!). Maar goed, Kane goes Druten...wij dus ook! 

Het was om precies te zijn 124 dagen geleden (waarop Dennis later nog heel bijdehand zei - zijn het dan 125 nachten of 124?) dat we naar Kane waren geweest, dus dat ik een beetje uit mijn ritme was...was logisch. Dat ik echter een half uur te laat vertrok, toen nog moest tanken, een hartwip kreeg omdat er in een keer een zwarte BMW X5 achter me stond (waar overigens een kaal, bebrild mannetje in zat die een poging deed uiterst charmant naar me te lachen...) en vervolgens 20 kilometer omreed (ik had die afslag eeeecht niet gezien), daar had ik niet op gerekend. Na weer 20 teruggereden te zijn (!) kwam ik dan toch in Druten terecht, maar ook hier viel de weg vinden niet mee. Gelukkig was iedereen heel behulpzaam. Op een gegeven moment stopte ik weer voor het vragen van die hal, waarop een man mij heel onderzoekend aankeek en vervolgens zei "oh JIJ komt zeker voor Kane???"... Heb stiekem na afloop toch eens gecheckt of er op mijn voorhoofd geen KANEFAN stond ofzo...ja je weet het niet... Uiteindelijk toch de beruchte hal bereikt in (het laaaaaaaaaaaaaaand van Maas en Waal) Druten. Na iedereen weer even gegroet te hebben en de nodige kaartjes uitgewisseld te hebben, wandelden we relaxed naar het hek waar ongeveer een man of 15 reeds aanwezig was. Goed sfeertje...wel koud! (slim idee van Wilma om haar huub-huub-huub Wilma-truc jas aan te doen...) Na ongeveer een half uur ging mijn telefoon. "Halloooo met Claudia, we kunnen die weg niet in want daar staat een bord op de weg..." "Echt niet! Welk bord?" antwoordde ik natuurlijk weer lekker eigenwijs. "Nou weet je wat... ik loop wel de weg op om te kijken of ik jullie aan zie komen..." goh fijn plan Miranda... ik loop naar de weg toe, ga daar heel demonstratief ergens midden in het plantsoen staan en wat zie ik daar op de weg staan? Een bord haha. Heel goed! Op dat moment draait er een politieauto de straat in. Ik had toen eigenlijk al moeten bedenken dat dat vast niet voor Claudia was (hoewel je weet nooit wat die Ossenaren allemaal doen hè?), maar blond als ik ben, had ik nog niets in de gaten. Vervolgens draait er een grote taxibus de straat in...Goh...zou dat...oh shit... oh neeeee! sta ik hier helemaal in m'n uppie in dat plantsoen! Die denken vast dat ik hun sta op te wachten....Wegrennen was ook geen oplossing (dat was voor Kane helemaal humoristisch geweest) dus ik ging maar heel demonstratief langs de bus wegkijken alsof ik helemaaal niet in de gaten had wie daar inzaten... zie ik daar in een keer een armpje zwaaien...och verrek, Martijn? zitten jullie in die bus??? hahaha al met al, weer een lekkere domme actie van mij (Clau en Dais hebben ons overigens wel gevonden...) jammer voor de zogenaamde "collega-fans" die de hele dag rond lopen te huppelen om foto's te schieten van mogelijke wipkippenacties...hier was jullie moment! 

   

Na een kort maar heftig geduw en getrek ging dan toch uiteindelijk het hek open. Jihaaaaaaaaaaaaaaa here we come! Ik ga niet rennen..ik ga niet rennen...oké ik ga rennen want iedereen rent me voorbij en daar heb ik niet voor staan duwen en trekken. Weet uiteindelijk een lekker plekkie aan Dennis' kant te bemachtigen en installeer me er eens goed voor. Inmiddels al wat bekende gezichten gespot dus het idee dat iedereen wel zo'n beetje aanwezig zou zijn, klopte aardig. Licht uit...spot aan... hier komt The Breeze. Het voorprogramma bestond uit een stel overjarige hardrockers die in hun genre toch wel aardig klonken maar wat mij betreft alleen oorpijn veroorzaakte. Het meest nog gelachen om bewegende lichaamsdelen van de zanger, waar ik verder niet over uit zal wijden. Nadat ik een uurtje al zittend door had gebracht, was het dan toch half 11 en klonk een welbekend muziekje. Weliswaar een ander intromuziekje als normaal, maar het was Kane...daar bestond geen twijfel over! En daar kwam Dinand op, helemaal alleen, met zijn gitaar...Even ging er een siddering door de zaal waarna er een groot applaus en gejuich losbarstte voor zeker 5 minuten lang. Het was een applaus vol aanmoediging, vol steun en vooral vol respect... Dinand was zichtbaar aangedaan door deze reactie en grinnikte "we moeten nog beginnen hoor..." en dat deed hij...met Way Down Inside!  Rustig liepen ook de andere bandleden het podium op en Kane begon aan hun eerste gig sinds december, sinds alles... Hierna volgde Mother, Faith en Before you let me go, Hold on to the World, Master of the Game en Let it Be. De jongens kwamen steeds meer op gang en daar kwam dan toch op een gegeven moment een verlossend nummertje...So glad you made it! Iedereen sprong en danste en Dinand danste mee... Jullie moeten me er maar doorheen slepen zei hij...en dat deden we...dat probeerden we tenminste en ik had in ieder geval het idee dat het aardig ging. Joh wat had ik die band gemist, ongelofelijk wat er allemaal door me heen ging daar in dat ene moment dat So Glad klonk... Zonder te diepzinnig te worden, die woorden So Glad hebben voor mij vanaf nu in ieder geval een hele andere betekenis...Hierna volgde Damn those eyes, Rain Down On Me, Fearless en daarmee was het af...tenminste voor even want al snel kwamen ze terug op het podium...en hoe...Dinand zette Our Hearts Will Beat As One in en het werd stil in de zaal...Oké, normaal ben ik niet zo'n emo-typje maar dit keer...sjesus wat een emotie kwam er uit dat nummer...het was ontzettend warm in die zaal (thnx voor het water trouwens heren van de organisatie) maar het kippenvel stond op mijn armen. Wist niet goed waar ik moest kijken en op het laatst was er geen ontsnappen meer aan...Damn those eyes...

Buiten aangekomen werden we soort van overvallen door een cameraman en verslaggever van SBS6, Shownieuws. Hij was op zoek naar mensen die wat te vertellen hadden over de show en voor ik het wist stond er een camera te brommen voor mijn neus op ongeveer 10 cm afstand. Tjee, moet dat ding zo dichtbij? vroeg ik nog wanhopig maar hij begon heel slim meteen te roepen "de camera loopt" waarna ik een mic onder mijn neus geduwd kreeg. Ben je een diehard Kane fan? eh ja deeeuh! Wat vond je van de show? eh ja deeeeuh! En toen kwamen er nog wat vragen over dingen waar ik eigenlijk niet over wilde praten. Tot slot vroeg hij me nog, wil je nog wat zeggen tegen Dinand? Dit is je kans (ja deeuhh net of ik die kans nooit vaker krijg?)...maar toen klapte ik helemáál dicht. Wat moet ik nu zeggen? Er ging van alles door mijn hoofd (ook zit mijn haar goed en zou je nu alle vlekjes zien in mijn gezicht haha) en dus kwam er eigenlijk niet veel zinnigs uit. Volgens mij heb ik iets gebrabbeld van eh ja hij komt er wel, hij redt het wel... waarna de camera plus bijbehorende knakker met mic gelukkig verschoof naar andere fans. Later nog even gesproken met de jongens van Kane. Het was bijna net als anders, alleen zat er nu een hek tussen en dat zijn we niet meer gewend haha. Dennis zei nog dat ze erg blij waren weer te spelen, ook al was het wel weer even moeilijk, het voelde goed! Ook Martijn had een lekker gevoel na vanavond en begon me te vervelen omdat ik zogenaamd al 6 miljoen foto's had (eeeeeecht niet haha). Ook Dion en Claire nog even snel gezien en tot slot Dinand nog even gesproken en verteld over mijn intelligent interview van die avond... Het was een heavy avondje dus, maar een avond die ik voor geen goud had willen missen!

Nu weet ik in ieder geval wel wat ik had willen zeggen in die camera...zo simpel...dat ene woord weer...

RESPECT DINAND...respect!