Kane in Ahoy Rotterdam

07 december 2005

Dag 2 van een bak Kane waar u U tegen zegt... ofzoiets....in ieder geval...Kane in Ahoy part two!

Ik moet eerst werken...sterker nog...ik wist niet meer hoe laat ik had gezegd dat ik zou beginnen die dag dus om 9 uur was ik braaf aanwezig en echt iedereen tegen mij WAT DOE JIJ HIERRR? nou fijn ik ga weer haha. Bleek dat ik pas om half 11 daar zou zijn... nou noem me dan nog maar eens gedemotiveerd om te werken hehe. Werken versus Kane blijkt nooit zo'n goeie combi maar vandaag ging het toch best goed. Oké kreeg wel 32 smsjes, telefoontjes en mailtjes (sorry baas :P) maar goed ik heb gewerkt ECHT WAAR! Mirjam bedacht halverwege de dag dat ze 'de show van gister toch wel heel kicken vond en toch maar weer wou gaan vandaag' haha dus die zou met mij meerijden. Na een hoop geregel en nog meer telefoontjes was het dan zover... op naar Rotjeknor. Nu hadden wij staantickets voor de eerste ring en ik had net pas voor vertrek gehoord dat je dan tijdens de afterparty niet naar beneden mocht...ja daaahaaaag dat gaan we niet doen hoor, die is gek! Dus onderweg hele tactieken bedacht inclusief vermommingen whoeha maar beneden zouden we komen... De dag ervoor had ik dus mooi voor de kat zijn viool een parkeerticket van € 8,50 gekocht want op de heen en terugweg dus niemand die voor mij een slagboom ofzo open deed. Toen ik dat met mijn meest intelligente blik meedeelde aan het meisje dat me vandaag een parkeerticket aan probeerde te smeren...mocht ik zo gratis en voor niks doorrijden...kijk zo doe je dat :P

De deur was al open en heel relaxed wandelden we naar boven om een plekkie te vinden. Nou dat is niet zo moeilijk op de eerste ring: alleen maar van die suffige typjes om me heen die meer bezig waren met het zoeken van de hotdogstand dan hun adrenaline voor de show te onderdrukken...ohw zijn dat normale mensen?....whaha ja dat zal het zijn. In ieder geval ik voelde me daar dus echt niet thuis (zie ik hoor niet in de normale mensen wereld) en besloot op onderzoek uit te gaan...hoe het kan weet ik niet maar ineens stond ik beneden in de zaal naast Claudia. Ja echt waar, soort ti-ta-tovenaar moment volgde en hop daar waren Mirjam en Mur...precies zoals het hoorde op ons eigen vertrouwde stekkie whoehaha. Ja zeg het maar... I know you hate me but I don't careeeeeeeeeeeee haha.

Arme Mur en Mir (klinkt ook wel als een dynamisch duo zo) hadden last van vervelende achterburen maar een paar keer wijs kijken en bij het geluid van Billy the Kid verstomden het gepuf en gesteun vanzelf. Helaas stonden er wel 2 heuuule lange dweilen voor ons dus veel zagen we niet maar we durfden niet te klagen aangezien we daar natuurlijk door ons ti-ta-tovenaartje stonden dus hey komt best goed. Kane kwam op en nu merkte ik toch echt dat we niet op de "normale" hotspot stonden hoor... op een enkeling naast me (lieve mamamevrouw waarbij ik op de rug mocht klimmen haha + dochter) was het tam tot dood om ons heen. Nou dan zelf maar springen joehoeeeeeeeeeeeeeeeeee kabouter puntmuts in tha houseeeeeeeeeeeeeeee! Een hele berg bekenden zaten op de podiumtribune en dat was wel leuk om te zien hoe die uit hun dak gingen. Dinand kwam de catwalk op, keek even heel eng naar me (ja sorry hij keek echt eng whaha) maar wat ik gewoon opvatte als een blik van herkenning dus onze dag was weer bijna goed whoehaha. Maar goed...de show was wederom kicken, al vond ik (voornamelijk door het tamme sfeertje om mij heen) het iets minder als de dag ervoor. Is natuurlijk ook niet helemaal een eerlijke vergelijk want vond de eerste dag gewoon zo te gek, daar kon niets meer aan tippen eigenlijk. Respect voor Dinand die op een gegeven moment een hese stem kreeg en toch stug door ging zingen. Wij namen het dankbaar van hem over als hij het even niet meer trok en dan viel hij weer in, prima wisselwerking zou ik zeggen; zoekt u nog een achtergrondkoortje van laten we zeggen...3 blondjes? haha.

De setlist was nagenoeg hetzelfde als de dag ervoor, behalve rescue me en dit keer werd as long as you want this ouderwets uitgevoerd met een "ik-duik-dwars-door-het-publiek-heen-actie". Ook de cameraman moest het ontgelden...oh oh oh geef die dingen toch niet aan Dinand want het kan altijd stuk haha. Terugkomen met Scream als je stem het bijna begeeft is ronduit stoer en het applaus loog er dan ook niet om... Kane 2 dagen ahoy was een feit...they did it!!!

De afterparty werd ingeluid en dat was voor ons het teken om naar voren te gaan, onze gereserveerde plekken opeisen whaha. Gelukkig was dat niet moeilijk omdat er niemand vooraan stond bijna totdat Dinand en Martijn weer op het podium verschenen en ineens de halve Ahoy in mijn nek lag. Dinand maakte van een vriendschappelijk handdrukje een soort van mokerslag waardoor mijn halve arm eruit gerukt werd maar ach wat maakt het uit er zijn vast mensen die dat als liefkozing ervaren whaha. Daarna Martijn...die kijkt ons aan en doet oneeeeeeeeeeeeeeeej en loopt door noujaaaa wat is dat nou weer whoehaha die gaat dat het komende jaar nog een heel jaar horen be ware :P. Nog even doorgefeest daarna naar buiten afscheid genomen en naar huis gereden (zonder uitrijkaartje!!!)

Bijzonder om het zo te eindigen, op een plek zonder je maatjes om je heen maar met genoeg leuke momenten om er ontzettend positief aan terug te denken. Wederom een jaar Kane voorbij, wederom een jaar van heel veel gebeurtenissen. Wat kan ik nog anders zeggen als dat Kane een stukje van mijn leven is geworden wat ik voorlopig toch echt nog niet wil missen. So...Dinand...Dennis...Tijn I WILL BE THERE, SAME TIME, SAME PLACE, NEXT YEARRRRRRRR

THANKS FOR THE FRIENDSHIP

THANKS FOR THE LAUGHTER

THANKS FOR THE MUSIC

AND ESPECIALLY

THANKS FOR KANE