Oké, 2 weken geleden zat ik in het land van Maas en Waal, nou gisteravond zat ik in het land van kale koppen, hanenkammen, mannen die eruit zagen als vrouwen en vrouwen die eruit zagen als mannen...Uiteraard waren er ook een paar normale mensen te vinden, waaronder wij dus!
Het begon allemaal gistermiddag. Het was schitterend weer, ik was lekker burgerlijk in mijn tuin aan het klooien en had een cd van laten we zeggen ehm Kane aangezet. Lekker hard zodat het tenminste een beetje opschoot wat ik aan het doen was en tegelijkertijd kon ik op deze manier mooi mijn buren overtuigen van deze geweeeeldige muziek... Vanavond zou Kane spelen op het Rockweekend in America, maar mooi dat ik daar niet naartoe ging want ik had helemaal geen geld meer en anders werd het wel errrug veel allemaal, overtuigde ik mezelf nog eens. Bij het tweede nummer begonnen mijn bezwaren al minder bezwaarlijk te klinken en toen ik bij So Glad You Made It beland was, had ik de telefoon al in mijn handen. Oké, eens kijken of ik nog zo'n idioot kan vinden... Dat lukte; binnen 1,5 uur stond Merian bij mij voor de deur, nog beduusd van het onverwachte ritje richting huize Luurssen maar absoluut ready to go! Jaim stond nog bij de deuropening om me gedag te zeggen...peert de kat in een keer naar buiten. Nu ben ik niet zo gauw in paniek, maar als het om mijn beestjes gaat...dan heb je me! Mijn katten komen nooit buiten de tuin dus ikke helemaal in de stress daar over die straten rennen, op zoek naar mijn kat. "Ja sorry Vissie, kom er zooooooo aan!" Half uur later beest gelukkig weer gevangen (bleek gewoon uit zichzelf naar binnen te zijn gerend toen wij buiten aan het zoeken waren...) dus wij konden eindelijk dan toch naar Limboland vertrekken. Daar aangekomen werden we lichtelijk overrompeld door de verscheidenheid aan mensen die daar rondhuppelden. Maar met het zonnetje op ons koppie, een vette hamburger achter mijn kiezen en een relaxed bankje viel het allemaal goed uit te houden. We hadden inmiddels een stel bekenden overrompeld met onze komst dus met een man of 10 wurmden we ons rond half 8 de tent in voor een optreden van Di-rect. De aanhang van Kane is fanatiek maar heb je die van Di-rect wel eens gezien. Sjesus ben nog nooit door zoveel smurfjes boos aangekeken als bij Di-rect. Dat zouden wij nou nooooooooooit doen! Maar goed, we stonden keurig aan de zijkant beetje debiel te doen dus was goed vol te houden. Nadat Di-rect afgelopen was en de zaal gelijk half leeg liep (en je niet meer bang hoefde te zijn dat je bovenop mensjes van een meter hoog ging staan) even wat gedronken met Mr. R. (was gezellie - doen we nog een keer dunnetjes over in A'dam oké?) Vervolgens me weer een weg terug gebaand door een handvol gasten met zwarte lange haren en meiden met vage jurken aan. Within Temptation kwam op. Nu moet ik zeggen dat ik heel benieuwd was naar hun optreden en ik kan zeggen dat ik aangenaam verrast was door hun show. Compleet met vuur en levensgrote engelen en pilaren zag het er erg heftig uit. Ook de zang was live erg goed, alleen een van die gitaristen trok tijdens het zingen zijn mond elke keer zo ver open dat ik het idee had dat elk moment de microfoon erin zou verdwijnen! Toen ik na de derde keer dezelfde gast op mijn tenen had gehad, uit mijn nek een jumpende idioot gehaald had en rechts van me moest uitwijken voor een stel dat de halve Kamasutra aan het uitvoeren was...wist ik gelijk weer waarom ik eigenlijk nooit graag naar festivals ga...
Na Within Temptation kwam Tacker, met zanger Eric Corton. Niet echt mijn smaak...dus dat duurde mij weer net iets te lang. Ook kwam de halve kinderfanclub van Di-rect weer teruggeschuifeld (die wilden Kane natuurlijk ook wel even zien) dus voordat ik er erg in had was ik bijna door ze omsingeld. Na een paar boze blikken over en weer (hey...don't mess with a Kane fan haha) ging de helft er weer vandoor op zoek naar een nieuwe speelplek. Eindelijk was het dan zover... Het licht ging uit, het intro klonk. Wederom in de nieuwe stijl...rustig, relaxed en vertellend... Dinand maakte het publiek gelijk even duidelijk dat ze niet moesten verwachten dat ze alleen maar konden gaan beuken en springen zoals dat altijd op festivals is...yeahhh heel goed D. Hou ik tenminste nog iets van mijn lieve teentjes over! (jaja ik hoor jullie denken waarom ga je dan? maar TIS ALLEMAAL DE SCHULD VAN DAT ENE BANDJE!!!) Voordat het optreden begon zei ik nog tegen Davy, kijkend naar de vele pilaren die de tent steunden, wédden dat Dinand daar inklimt? Ze zien er veel te uitnodigend uit voor hem! En ja hoor, halverwege zag je weer wat security in paniek rennen (die mannen moeten toch ook het heen en weer krijgen van die acties hehe) en hing Dinand vrolijk bovenin de tent te bungelen. Tuff pup haha! Leuk hoor overal inklimmen maar die gozer schijnt afentoe te vergeten dat hij ook weer naar beneden moet zonder voor een volle zaal plat op het smoeltje te landen...maar zonder al te veel moeite jumpte hij toch naar beneden om vervolgens met een omweg van ongeveer 200 man (!) het podium weer te bereiken.
De setlist was bijna hetzelfde als vorige week (way down inside, mother, before you let me go, hold on to the world, let it be, so glad you made it, damn those eyes, rain down on me, fearless en our hearts will beat as one) maar fearless was dit keer wel heel erg heftig. Zo heftig dat Dennis' zijn snaar brak haha. Lullig voor Den, maar het zag er grappig uit ... Minutenlang wisten ze ons te boeien met een jamsessie waarvan ze zelf, zoals D. het zei "niet wisten waar het naartoe zou leiden"... Prima hoor, wij trippen wel mee D.! Rond half 2 sloot Kane af met wederom Our Hearts..weer erg heavy maar ook zeker weer heel erg mooi. Gelukkig klonk na de laatste huilende toon van Dennis' zijn gitaar de remix om toch weer wat vrolijker naar buiten te hupsen. Buiten liepen we over een zee van bekertjes richting de uitgang waar we even later spontaan André Hazes begonnen te imiteren..."Als ik wist wat jij toen dacht, had ik nooooooooooooooit op jou gewacht...." waarop niet veel later Martijn en Nico wegrijden...(zou het toeval zijn???) Ook Dion komt aanrijden, maar na een verbaast "heey didn't know you were here!" (waarop ik eigenlijk SURPRISEEEEEEEEE wou roepen maar bij de aanblik van de strenge beveiligingsmeneer dat toch maar weer niet deed..) zette hij zijn auto even aan de kant om vervolgens...in de auto te blijven zitten. Lekker warm hč Dion! Dan verschijnt ook de bus van Dennis en Dinand "is links vrij???" roept een van de beveiligingsmevrouwtjes... waarop onmiddellijk een soort van wegversperring door een collegafan ontstaat "NEEEEEEEEEEEE LINKS IS NIET VRIJ!!!"
Dinand en Dennis komen weer braaf de bus uit om even wat foto's te maken en bij te kletsen. 3 vrouwen die zo te zien toevallig voorbij liepen, kregen bijna een spontane hartwip bij het zien van Dinand. Eentje fluistert (nouja fluistert...zo was het bedoeld denk ik) "D-dat is D-Dinand...d-dat is hem echt! Pak je camera!!!" waarop ze naar hem toesnellen en vervolgens breed grijnzend met hem op de foto gaan. Dennis kreeg ondertussen nog snel een cursus Belgisch voor beginners, waardoor hij even later een van de Belgische dames tijdens het poseren met Dinand toefluisterde dat ze hem maar "in zn klossen moest schossen ofzoiets" het klonk in ieder geval erg eng uit zijn mond! Na een kleine omweg (het zou ook eens niet zo zijn) waren we rond 4 uur weer in Vught, waarna Merian de rit richting huis verder zette. Aangezien mijn voeten als afgestorven voelden, mijn buik over de flos was van de vage hamburger die ik eerder die avond naar binnen had gewerkt en mijn oren nog zeer deden van de snerpende uithalen van die avond besloot ik niet meer mijn foto's te gaan doen maar eens gewoon te gaan slapen voor de verandering.Volgende week staan er weer 2 Kane gigs op het programma...niet dat ik daar heen ga...het is maar ter informatie aan jullie...
