"Amsterdam is poep op de stoep, haat in de straat lalalalalalala..." Nou poep op de stoep heb ik zat gezien, haat in de straat gelukkig niet hehe. 29 april 2004 was me het dagje Amsterdam wel...
's morgens al vroeg opgestaan om alles klaar te maken voor ons dagje Amsterdam. Was heel wat van plan dus had ook een heeeele grote tas bij - waar Jaim trouwens ook erg blij mee was de rest van de dag gnagna... Rond 12 uur aangekomen in Amsterdam en gelijk eerst maar eens uitgebreid gaan lunchen in Magnaplaza, want ik moest toch wel ff een goeie bodem leggen voor de aankomende avond... Oh I love Amsterdam! Al die verschillende mensen, al die rare figuren en al die ... duiven... tjesus die beesten zijn al een keer massaal uitgeroeid daar geloof ik, maar daar was gister anders weinig van te merken. Heb echt een paar keer moeten duiken voor een of andere debiele duif met kamikaze-neigingen. Maar goed... lekker geshopt, even uitgebreid gezwaaid naar wat schaarsgeklede dames die naar ons aan het zwaaien waren vanachter hun raampjes (oh...zwaaiden jullie niet naar mij...joh!) Lekker nonchalant slenterden we verder door vage straatjes en rare bruggetjes. Plotseling valt mijn oog op een winkel...
Ja hoor dat heb IK weer...
Het broertje van Jaim besluit dan dat 'ie een tongpiercing wil gaan zetten. Goed plan, kan ik gelijk een nieuwe piercing voor mezelf uitzoeken...Terwijl ik me verdiepte in al die glimmende dingetjes (ben net een kraai, ik vind alles wat blinkt mooi haha) liet Joey dus vrijwillig een dikke naald door zijn tong steken. Nou weet ik niet of je wel eens iemand heb gehoord die meteen daarna probeert te praten.. mfijn pfong ptintelft...was alles wat er uitkwam en wij bescheurden het zowat... Heb vervolgens nog zeker een half uur in een lachstuip gelegen en néé ik had NIET geblowd lieve dames en heren! (en ik was ook nog niet dronken - met nadruk op Nog Niet!) Ik was in ieder geval zo happy met m'n nieuwe piercing dat ik iedereen die het maar wou zien (of niet haha) dat ding heb geshowd en er zelfs een foto van heb gemaakt! Achja ... kan maar ergens blij van worden toch hehe?
Inmiddels was het al een uurtje of half 4 en we hadden om 4 uur voor het CS afgesproken dus gauw nog even wat vets naar binnen gooien. Hmzzz KFC errrug lekkerrrr altijd (en het lag op de route) dus hop nog ff wat naar binnen geschoven, gauw nog ff plassen ('t is immers altijd maar de vraag wat je aantreft voor wc als je in de rij staat voor Kanuh) en even wat telefoontjes afgewimpeld...haha sorry guys ik kom er aan maar ik wil nu écht ff plassennnnnnnn! Langzaam aan begon de Kanedraline al weer door mijn lijf te pompen...jaaaaaaaaaaaa daar was de rest: halloooooooooo dan! Na even een soort van gedoetje met de geweldige gemakken van de grote stad (is een sneltram een metro joh?) bereikten we eindstation Weesperplas.
Vanaf daar was het 10 minuutjes lopen ofzo... errrrrrrug fijn ook dat die 2 mannen die me in eerste instantie aankeken of ik Turks sprak en ons de verkeerde kant opstuurden waardoor we na een tijd gelopen te hebben weer dat stomme metrostation zagen... Aangezien we erg moe waren van het lopen, probeerde Ley nog ff vervangend vervoer te regelen... maar het grote hangslot verhinderde dat helaas...
Maar nadat ik mijn blonde charmes *AHUM* nog eens in de strijd had gegooid en een paar mannen de weg had gevraagd, bereikten we dan toch het Arena Hotel. Welgeteld 11 man waren ons al voorgegaan en nadat ook Clau en Wil (in gezelschap van Martijn himself die ook de weg zocht...) zich bij ons hadden gevoegd was het cluppie aardig compleet. Mooi, kunnen we ff wat foto's maken om de tijd te killen....
Die oranje letters op Kane sloten mooi aan op onze Orange dress-code dus wij voor die bus!
Terwijl Linds eindelijk een fiets van het goede formaat had gevonden, wij lekker lágen te lounge-en in het café bleef de rij buiten maar groeien...en groeien. Inmiddels stonden er al mensen op straat dus besloten de heren in die blauwe pakkies maar eens langs te komen om de zaak ff te ordenen... Ja hoor...wat jullie willen! dacht ik nog, terwijl ik nog een slok nam van mijn Malibu-cola (hoe kan het ook anders haha). In eens zagen we 2 erg bekende persoontjes aankomen. Een zonder pet met telefoon en een met pet maar zonder telefoon (in willekeurige volgorde allebei beginnend met een D!) D1 maakte een soort van knikkend gebaartje richting ons als Hallo! en D2 liep zo gehaast dat hij ons pas helemaal op het laatst zag (of wou zien haha) en verbaasd "hey hallo" zei. Proost D's! Tot zo!
Na wat oude bekenden - collega fans die ik ontmoet had in Pepsi Stage en sindsdien nooit meer gezien heb - en ff bijgekletst te hebben met Mr. R., maar weer braaf in de rij gaan staan (dopje Feitling is best lekker hè Ley!) en nu maar wachten tot die deuren open gaan. Oh fijn...komt er zo'n security-gast naar buiten zegt ie doodleuk "De deuren gaan pas om 9 uur open..." noujaaaaaaaa weer een uur wachten...dus gingen we maar weer zitten. Maar dan totaal onverwachts gooien ze de deuren open, waardoor er een spontane golfbeweging richting de deur ontstaat en ik bijna klem kom te zitten tussen een hele brede gozer en het kozijn. Fijn hoorrrrrrr! Plaatsje opgezocht en voor de verandering weer wachten... Máár daar was het verlossende intro...aangezien we zo dicht op het podium geplakt zaten (werd er aardig claustrofobisch van) konden we de jongens al zien staan...aaaaaaaaaaaaah heb er zin in!!!!!!! brulde ik nog maar dat werd overstemd door een luid gekrijs toen Kane het podium op kwam. Nou daar ging het Quiet gedeelte... het zou een semi-akoestische showcase worden...dat akoestische gedeelte heb ik toch echt gemist dan haha maar dat maakte de show niet minder. De sfeer was super (was ook logisch aangezien de 350 man die binnenstonden binnen 1 minuut hun kaartje hadden weten te bemachtigen) en Kane speelde, ondanks een iets minder kwaliteit geluid, ook weer erg goed. Josine en ik hebben de halve show al playbackend met mijn flesje Breezer doorgebracht en verder heb ik erg mijn best gedaan de KFC en de lunch van Magnaplaza er weer af te dansen... Geloof dat dat aardig gelukt is...Sjesus, voelde op een gegeven moment mijn voeten helemaal niet meer (en Leyla naast mij ook niet meer omdat ik bovenop haar tenen jumpte - sorry Ley!). Er waren veel buitenlandse aanwezigen (o.a. van BMG) dus Dinand praatte de show in het Engels aan elkaar. Ook leuk voor Gina (de webmaster van die Engelse site) die vóór ons een plekkie had weten te bemachtigen. De setlist was Way Down Inside, Mother, Before You Let Me Go, Hold On To The World, Let It Be, So Glad You Made It, Damn Those Eyes, All Along The Watchtower, Rain Down On Me en als toegift Our Hearts Will Beat As One.
Na dit optreden zijn we al dansend tussen een aantal BN-ers beland waarna we met de nodige alcohol achter de kiezen besloten om toch maar eens foto's te gaan scoren...D-durf het bijna niet te vragen maarre...mag ik even??? Waarop eigenlijk iedereen wel ja zei. Heb weer een aardige verzameling foto's binnen gekregen van iedereen dus heb maar gelijk een aparte after-party pagina gemaakt. KLIK HIER
Langzaam maar zeker kwamen er meer mensen achter dat Kane zich in een soort VIP room boven hadden verschanst en er ontstond een muur van fans voor de smalle ingang. Ik had totaal geen zin om me daar tussen te wurmen en was trouwens ook nog veel te hyper, dus stond op een afstandje wat te dansen en het geheel zo eens te bekijken. Komt er in een keer een gozer met een grote zwarte zonnebril tussen de mensen door...cooool dat is Barry - Radar Love - Hayes (Golden Earring) Wilburt zag het gelukkig ook meteen en kwam direct in actie om hem voor een foto te strikken...Stoerrrr hoor!
Dion en Claire kwamen later nog even bijkletsen totdat wij met een ferme duw richting trap werden gepushed. Ja hallooooooooooo mijn tas staat daar nog! brulde ik nog tegen de reus achter mij die zich daar niets van aan leek te trekken. Gelukkig ben ik op zo'n moment klein genoeg om onder armen door te duiken en had ik zo alsnog mijn tas te pakken. Dion en Claire moesten ook even duidelijk maken dat zij wel degelijk bij de VIPS hoorden en werden na een kort sorry doorgelaten. Eenmaal beneden me nog een tijdje vermaakt in de zaaltjes, nog wat bekenden tegen het lijf gelopen (of eigenlijk liepen zij mij tegen het lijf en vooral Olaaaa Patzzzz is in tha houseeeeeee! bezorgde me een hartwip haha) en mensen ontmoet die mij kenden van mijn site (AAAAH IK WORD BEROEMD - of is berucht een betere benaming...) ; in ieder geval errug gezellie allemaal.
Dan ook nog eens eeeeeeeindelijk dat drankje gedronken met Mr. R. haha en maar weer eens uitgelegd aan een vriend van hem waarom we Kane zo te gek vinden. Ach blijft moeilijk uit te leggen allemaal...je bent Kane-sane of je bent het niet...wij zijn het in ieder geval and I'm damn proud of it hahaha! Rond een uur of 1 vonden we het wel mooi genoeg geweest; mijn hele lijf smeekte ondertussen naar een stoel of in ieder geval wilden mijn voetjes van mijn gewicht af, maar net toen ik mijn jas aantrok kwam Mr. D. himself samen met Edwin de trap af... Kreeg zo'n soort Showmaster effect daar van die lange trap af, niemand te zien... alleen hun. "Bedankt voor het komen" mjah bedankt voor die bloemen! mompelde ik gelijk terug met mijn pausaccentje..."Ben je weer dronken?" whahaha neeeeeee ben niet dronken...(aangeschoten alleen maar oké... dat is niet dronken...) Nog even gekletst over stappen in Amsterdam, affiches die ik ECHT gezien dacht te hebben over boottochtjes en niet te vergeten over HOE-VERPEST-IK-EEN-WITTE-JAS whahaha. Nouja het ging weer helemaal nergens over maar dat hoefde ook niet...had ik ook niet anders verwacht en was ook niet de bedoeling...geloof ook niet dat ik nog in staat was een gesprek op niveau te voeren..Uiteindelijk dankzij Mirjam en John veilig thuis beland (waarvoor onwijs bedankt) en nog even op de bank gekropen om zijn wilde verhalen uit Amsterdam te horen... Overmorgen moet ik weer op stap...Utrecht is de eindbestemming - feesten is het doel...en wederom hoef ik niet te rijden...heeeeeeeerlijk!
