013 Tilburg

013 Tilburg...doet me altijd het meest denken aan een groot uitgevallen blokkendoos met de bekleding van een isoleercel...maar vanavond...was het Kane domein!

Merian (vi-kane) zou me rond half 3 ophalen dus ik was al helemaal voorbereid op het feit dat ik eeeeeeeindelijk weer eens mocht drinken bij het optreden van mijn favo bandje. Met afterparty in mijn eigen Brabolandje zou dat helemaal goed komen. Nadat we nog even geld gehaald hadden (dat is ook wel handig als je weggaat) en kwamen we via de sight-seeing Vught route dan toch op de N65 richting Tilburg terecht. Zonder problemen de parkeergarage bereikt met de blauwe lampjes (mijn geheugen in routes richting winkelsteden is altijd verbazingwekkend goed) en ons bij de reeds wachtende collega-fans gevoegd. Allemaal bekenden op een paar na die later dan toch weer bekend bleken te zijn...(!) De uurtjes kropen voorbij en terwijl er meer en meer bekenden bijkwamen, raakte ik meer en meer in een dippie. Was het omdat ik 's ochtends gewerkt had, was het omdat ik nog slaap had of was het omdat ik niet goed wist wat ik moest verwachten? In ieder geval was ik niet helemaal in mijn hummetje. Nu is het zo als ik niet praat dat mensen altijd denken dat ik half dood aan het gaan ben ofzo dus gelijk begon iedereen zich ongerust te maken over dat hoopje Miranda wat tegen de muur zat. Heel lief mensen, maar het komt goed! Want...toen de deuren bijna open gingen en iedereen zijn strategische plek innam, begon ik er langzaam maar zeker te ontdooien. Camera verstopt in mijn broek (waardoor mijn kont in een keer 3x zo groot leek! maar neeee hoor het viel niet op zeiden een paar mensen achter mij....), wicky's verstopt (elke keer trap ik er toch weer in om teveel van die krengen mee te nemen!) en gaaaaan! De deur ging open en na de inmiddels welbekende loze kreten van de security  "niet duwen", duwde iedereen zich vrolijk een weg naar binnen...Ehm en toen? waar moeten we heen? Ohhh die trap op! Trap op, hek dicht....Godklere...wat nu weer. Was eerder een soort survivaltocht in een labyrint met al die hekken en deuren en opnieuw begon het getrek en geduw. Maar nadat iedereen zijn oorspronkelijke positie weer in had genomen ging het hek open en hopakeee wij die trap op! Terwijl ik dit schrijf voel ik spieren pijn doen in mijn lijf waarvan ik het bestaan niet eens wist (dat heb ik wel vaker nadat ik bij Kane ben geweest) en als ik dan terugdenk verbaast me dat eigenlijk niets... De overgang van een 3 uur durende soort van New Age-yogahouding op een stenen ondergrond tot het sprinten op trappen en het naar beneden zweven over te grote treden, is namelijk niet voor ongetrainde lijven. Zie... niet naar Kane gaan voor een langere periode is gewoon een aanslag op je gezondheid! Daar moesten ze groepstherapie voor uitvinden!

Enfin... terug naar de 013... Nadat ik dus sierlijk (ahum) een plekkie bij Dion heb weten te bemachtigen, mij ontdaan heb van 3 lagen kleding (weet je wel hoe koud het buiten is!) besluiten ik en Davy drinken te gaan halen. Eerst muntjes halen...dan naar de grote bar bovenaan de trap...Mijn onderzoekende blik zag al snel dat er geen Malibu te bekennen was in de rekken en inderdaad op mijn vraag kreeg ik al snel het antwoord "nee dan moet je bij de bar beneden zijn". Nu heeft "de bar beneden" meerdere betekenissen in een tent als de 013. Er was namelijk een bar beneden aan de trap en we zaten op de eerste verdieping dus het kon ook nog ergens helemaal beneden zijn. Eerst maar weer naar de bar beneden aan de trap. "Hebben jullie malibu?" waarop een meisje mij vriendelijk antwoordde dat ik dan eerst naar boven moest, de deur door en dan weer naar beneden. Wij de trap weer op, deur door en.... geen trap naar beneden te bekennen, alleen een deur "EHBO post". Om dáár nu Malibu te gaan vragen leek me ook zo vreemd dus wij weer terug die zaal in. Trap af, om de bar heen, trap op, deur door trap naar beneden. Geen bar te bekennen alleen heel veel mensen en... buttons? Hmmzz ff graaien in die bak! (Stond groot bord boven pak hier je button en kijk wat er op staat dus aangezien ik altijd heel braaf luister...) "Wat ben je aan t doen?" en "ik wil met je praten" waren de 2 spannende teksten die ik in mijn handen kreeg... Nu vond ik de vraag wat ben je aan het doen in een discotheek erg vreemd (bedoel je kunt niet aan het rolschaatsen zijn ofzo...) en ik wil met je praten, dat is al helemaaaal niet zinnig als ik gewoon lekker uit mijn dakkie wil gaan dus buttons weggemikt en de zoektocht voort gezet naar De Bar. Rechts geen bar te bekennen, alleen playstationdingetjes (durf het bijjjjjna niet te vragen maarre...mag ik even) en nog wat buttongraaiende mensen dus maar weer de andere kant op. Nadat ik weer bij een trap terecht was gekomen en bijna de moed op had gegeven zagen we dan toch in de verte iemand met een fles drank in de weer. Jaaaaaaa een bar! Gelijk maar 3 glazen voor mezelf besteld (was niet van plan die hele kruistocht nog eens af te leggen) en terug naar boven, wéér die zaal in. Inmiddels waren de voorste rijen uitgegroeid tot een krioelende mensenmassa die echt niet van plan waren ons er zomaar langs te laten, dus nadat ik gedreigd had mijn 3 glazen over iemands witte blouse heen te gooien, bereikte ik dan toch mijn oude trouwe plaats. En achter mij...sloot de zee van mensen zich weer...

  

Niet veel later (zo voelde het tenminste maar dat kwam ook door de lichtelijk verdovende werking die de malibu op mij had) begon Kane. Wederom met als intro Way down inside. De setlist was nagenoeg hetzelfde als vorige week echter nu was de sfeer heel anders. In plaats van de hevig emotionele en ietwat onwennige sfeer sfeer, voelde het al weer aardig vertrouwd (maar wederom zou het goed kunnen dat dit door de alcohol kwam haha). Maar er werd weer gelachen op het podium (you overrated little prick!!!!) en dat is het voornaamste...als Kane er weer zin in heeft, hebben wij dat ook! Hebben jullie zin om helemaal uit je plaat te gaan??? brulde Dinand door de microfoon. Ja hoorrrrrr kom maar op dan! Ook all along the watchtower kwam weer voorbij en dat blijft toch een heerlijk nummertje om even je frustraties van je af te boksen... Hoe toepasselijk was mijn Kane kicks ass papiertje waarop Dinand met een knikje en een geplaybackte versie van Dankjewel! aangaf het daar wel mee eens te zijn. De andere nummers die gespeeld werden waren Mother, Faith, before you let me go, Hold on to the world, Master of the game, Let it be, So glad you made it, Damn those eyes, Rain down on me, Fearless en als toegift wederom Our hearts will beat as one. De sfeer was goed, het publiek genoot en ook Kane genoot zichtbaar. Op een gegeven moment kwamen er 2 dames naar voren gepushed met bloemen in hun handen...nu kreeg ik me toch een flashback naar een bepaald gesprek met iemand (...) dus kon het niet laten OPZOUTEN MET DIE BLOEMENNNN! (sorry was niet zo hard bedoeld hoor...eeeecht niet!). Na dit optreden begon de afterparty...Normaal gesproken kan ik al niet stilzitten maar nu met die vette beat, de relaxte sfeer en de Kane-draline nog rechtstreeks door mijn aderen pompend al helemaaal niet dus we hebben ons nog even helemaal laten gaan... Lekkerrrrr hoor! Een aantal van ons was echter al naar buiten gegaan om daar de jongens nog even op te wachten en net toen ik dacht dat Kane waarschijnlijk ook lekker aan het afterparty-en was, ging mijn foon. Kane...buiten! Dus wij ook naar buiten, weer door die mensenzee heen, weer die trappen op en af en naar buiten. Daar, achter een groot hek (alweeeeeer zo'n klotehek) stonden ze dan. Dinand gaf de gozer van de security daar het "code groen" signaal om het hek open te gooien, waarna ik oog in oog stond met D. Eh doe het hek maar weer dicht! whahaha Oké dan, de toon was gezet van het navolgende half uurtje waarop ik op brute wijze zelfs in een bepaalde bus gegooid werd... (De achterliggende story is niet geschikt voor jeugdige lezers...dus helaas!) en er vervolgens weer net zo hardhandig uitgesleurd werd. Je maakt wat mee als Kanefan...

De bus vertrok en wij bleven achter voor de 013. Nadat Clau en ik nog eens een poging gedaan hadden de AudioDeLuxe poster te bemachtigen die daar veilig achter glas hing (en wat dus niet lukte!), een broodje shoarma gegeten hebben en nog ff onwijs melig hebben zitten doen zijn we uiteindelijk weer in de auto beland en allemaal naar huis gereden. Vissie bedankt voor het meerijden meis! Thuis aangekomen kei hyperdepiep natuurlijk en dus maar tot kwart over 5 aan mijn foto's gewerkt...kan niet kieeeeeeeeeeeeeeeeeeeezen welke ik online zal knallen! En nu..nu zit ik hier helemaal brak een verslag te schrijven in een poging jullie mijn gevoel over te brengen....En is het een beetje gelukt? 
 

broederliefde...