Pepsi Stage

21 februari 2003

Dit was een hele bijzondere gig, uniek, one of a kind....

De dag na Ahoy stond ik weer in de rij voor kaartjes voor dit Unplugged Kaneconcert, tussen de overjarige hippies die voor de Stones kaarten kwamen halen... Heel fijn, ik was de eerste voor Kane-kaarten maar aangezien de eerste Stonies er al om 4 uur 's nachts (en jij dacht dat wij gek waren!) zaten, was ik nog nummer 17 in de rij! Het was ook heel grappig, toen ik aan kwam lopen hadden ze een lijstje gemaakt met het aantal kaartjes dat iedereen wou hebben, dus ze pakten gelijk pen en papier en riepen "hoeveel kaartjes wil jij voor de Stones?" nou...ehm...ikke 2 kaartjes voor Kane... "wie???" hehe was wel gezellig, compleet met koffie en koekjes wachten bij het postkantoor. Gevolg was wel (neeeee je mag nie voor met je Kane kaartje) dat ik op rij 26 belandde met mijn Unplugged kaartje, maarja ik was er in ieder geval bij........

Nadat ik mijn vriend ervan had weten te overtuigen dat het echt een accoustisch optreden was, reden we op ons gemakje naar Pepsi Stage (ik had immers een stoelnummer grrrr). Het was al hartstikke druk en tja toen was ik nog niet in de omstandigheid dat ik bekende gezichten kon zien (op die van Kane na haha) dus we hingen daar wat rond tot we naar binnen konden... Plekkie gezocht en relaxen maar, nouja...mijn rateltje kon toch niet stil blijven staan dus al gauw was ik in een gesprek verwikkeld met een aantal mensen voor ons. Die vertelden nl. dat zij samen met hun dochtertje (die was er ook bij in Pepsi) bij 538 in de studio waren geweest met Kane en dat was voor mij toen nog heel onwerkelijk dus dat was natuurlijk heeeeel interessant om te horen. (Het grappige is dat veeel later in dat fotoboek een foto staat van Dinand met dat meisje, dus het bewijs dat ze echt bestaan haha)... Mijn vriend keek me afentoe zo aan van tja....wat moet ik nu met jou en met dat Kane-gedoe (het was immers zijn eerste LIVE ervaring met Kane) en zakte dan weer wat verder in zijn stoel... Na de gebruikelijke vertraging, kwam Kane op... strak in het pak wow...vond t nu al te gek..... Iedereen nam plaats op het ronddraaiende podium (zacht draaiend hoor, ter voorkoming dat ze misselijk dat podium af zwiepten) en zoals Dinand het al zei: Sit back and enjoy!

Dat was heel apart.... je hoort de nummers, maar je herkent ze niet meteen, je wil meezingen, maar het klinkt net even anders en stiekum heb je toch de neiging om op te staan en te gaan jumpen terwijl de muziek dat helemaal niet toestaat.... Maar het was geweldig...... het was genieten........ het was gewoon zo super en zo apart........... Crazy warnings, head down bezorgde mij tranen in mijn ogen......... Het was zo intiem.... (mijn buurman -- niet mijn vriend maar andere buurman -- kon de hele avond niets anders uitbrengen als oh te gek...oh kicken...oh te gek...oh kicken)

foto: Leyla www.kaneworld.tk

Gelukkig werd er ook gelachen....Dinand vertelde over het liedje dat hij ooit samen met Anouk had opgenomen. Dat er daarna een andere versie van was gemaakt en voor vanavond weer een andere versie..."en hier is hij dan.....Nobody's wife" ... hehe iedereen lachen natuurlijk maar het werd pas echt grappig toen Dinand heel serieus My best in wou zetten en Martijn het roffeltje gaf van Nobody's wife, waarop Dinand weer helemaal dubbel lach en niet meer kon zingen.

Kortom het was een hele aparte avond, een hele aparte sfeer en ik ben heel blij dat er medio 2004 een DVD van uit komt, dan kan ik nog eens ongestoord nagenieten van al die momenten.... En mijn vriend? Die vond het helemaal te gek, alleen op het laatst bij Rain Down gingen 1599 mensen staan (jaja we kunnen het niet laten) op 1 na.... Sit back and relax was het motto, sit back and relax zou het dan ook blijven tot het einde toe.......