Verslag showcase JIM TV

29 mei 2005

Vanaf kwart voor 3 klonk er uit mijn telefoon niet veel meer dan waaaaaaaaaaaaaaaaa jihaaaaaaaaaaa whoeaaaaaaaaaaaa….reden…een stel blije Kanefans die net hoorden dat ze net als ik af mochten reizen naar Vilvoorde België voor een bezoekje aan de JIM Studio's met een unieke showcase van Krezip & Kane. Davy was al een dag eerder begonnen met stuiteren en ook op MSN kwam er niet veel zinnigs meer uit deze overenthousiaste jongen haha. Maar goed half 5 moesten we eerst nog zien te verzamelen bij de Mac in Breda maar door alle snelheidsregels te breken die te breken vielen, lukte dat toch aardig. Claudia en ik stapten bij Muriëlle in en Natasja reed met Ron, Wilma en Sebastiaan mee. Nadat ik soort van basketballend mijn MacDonalds verpakking door het raam van Muriëlle naar buiten schoot, werden we steeds baldadiger en wilder. Wat wil je 3 blondjes in een auto onderweg naar Kane haha dat kan bijna niet goed gaan en om over de verhalen en foute ideeën die geopperd werden nog maar te zwijgen…

Het begon ondertussen keihard te regenen en terwijl wij zielig naar onze dunne t-shirtjes keken, reed er bijna een vrachtwagen ons zijraam binnen whaaaaaaaaaaa wij keihard gillen natuurlijk haha maar goed Mur bleef gewoon koelbloedig (boelkloedig) gas geven en ontweek elk gevaar met gemak. Wonder boven wonder bereikten we binnen een uur dan ook de mini-rotonde waar Deef me vantevoren op gewezen had en ja hoor daar waren de JIM TV vlaggen. Parkeerplaatsje gezocht en naar binnen. Fijn ook dat wij als enige aan een roldeur stonden te trekken die op slot zat en dus met al die oogjes van de mensen die al wél binnen waren op ons gericht, moesten afdruipen naar de andere ingang.

De service daar was overigens geweldig, allerlei soorten drank en doosjes Pringles tot onze beschikking en dat allemaal gratis! Hollands als we zijn, moesten we daar natuurlijk even gebruik van maken dus namen wij onder het genot van een drankje en een handje Pringles plaats in de ontvangstruimte. Na nog een kleine ruzie gehad te hebben met de kraan in het toilet (dat ding was gewoon echt heel vreemd!), mochten we ons gaan melden voor de gastenlijst om daarna in een andere ruimte weer van een drankje te worden voorzien. Nou hier kan ik wel aan wennen hoor haha!! Nog even bij gekletst met wat bekende gezichten (Jamie je cadeautje nog kunnen geven?) en vervolgens kregen we te horen dat we naar een andere ingang moesten. Heel die meute naar deur B verhuisd, waar een of andere Securitypipo 1 langzaamaan in paniek raakte en begon te gillen dat we de doorgang blokkeerden naar deur B. Was dat nu niet precies de bedoeling? Met wat vertaling van mijn Belgische collega-fans begreep ik dat we weer terug moesten verhuizen naar deur A, waarna Securitypipo 2 weer begon te gillen dat deze deur niet open ging en echt om de hoek moesten zijn. Uiteindelijk zijn we maar ergens tussen deur A en B in blijven hangen. Tegen zoveel Belgische logica was ik echt niet opgewassen, dus ben ik nog even een praatje gaan maken met Deef, Joyce, Isabel en Vera die zich wijselijk op een soort indoor terrasje schuilhielden. Deef hoefde zich daar trouwens ook niet druk over te maken, die had immers een perskaart en had vantevoren ook al heel exclusief foto's mogen maken van Krezip en Kane samen met de pers. BB-er die Deef hoor! (redactie: Belangrijke Belg)

Uiteindelijk ging deur B open en mochten we naar binnen. Nog even was er enige verwarring of we onze camera's wel mee mochten nemen, maar als we niet flitsten mocht het dus hup die camera's weer uit de BH's meiden en schieten maar haha.

Omdat we in België waren en de showcase natuurlijk voornamelijk bedoeld was om de Belgen ervan te overtuigen wat voor megaplaat Fearless is, besloten we links achter in de hoek te gaan staan waar we overigens ook een mooi zicht hadden op het hele podium. De presentatoren kwamen even onze stemming peilen en vroegen ons heel blij even te gillen maar aangezien ik me net voorgenomen had me subtiel tussen het Belgische publiek te gedragen kwam er bij mij niet meer dan een whoeiii geluidje uit. Echter toen noemde ze de naam Kane en als een soort trigger kon ik daardoor mijn enthousiasme niet meer onderdrukken haha. Ooww volgens mij zijn er veel Kane fans hier, concludeerde mevrouw de presentator erg bijdehand. Joh… viel het op dan?

Kane kwam rond 8 uur op met Go, wederom gevolgd door Something to Say die eigenlijk meteen de zaal in knalde. Nu kan je wel zeggen dat Belgen braaf luisteren en minder aanwezig zijn dan Nederlanders maar op dit nummer ging iedereen toch wel aardig mee geloof ik. Ik had ook regelmatig last van een Ooow & Aaaaah moment door de mooie lichtshow die ik, nu ik wat verder weg stond, eindelijk eens een keer op foto kon zetten. Hierna kwam Don't let it pass you by en All I can do. En toen hoorde we een bekend getik…dat kan maar 1 ding betekenen yeaaaaaaaaah Hold On To The World!!!!!!!!!! Zoooo dat was even lekker, fototoestel weer in mijn laars (handig als je geen zakken hebt maar wel mega wijde slobberlaarzen haha en dansen maar. De rest van de setlist was: Solitairy madness, master of the game, way down inside en fearless.

Met als afsluiter “een nummer dat jullie misschien wel kennen….” Tuuuuuuududududududuududu RAAAAAAAAIN DOWWWWWWWWN YEAAAAAAAAAH ik hou zo van dat nummer haha, dat blijft zo'n heerlijke energiebom die van het podium blaast, dat het nauwelijks te beschrijven is.

Dan volgt een half uur pauze waarop wij weer keurig voorzien worden van de nodige drank en pringles. We besluiten even buiten een luchtje te gaan scheppen maar al snel word duidelijk dat we wel zo weer terug de zaal in moeten ter voorkoming dat iedereen gaat lopen. Begrijpelijk, maar ik ben nou eenmaal licht allergisch voor regeltjes en al helemaaaaal in mijn vrije tijd dus we besluiten een verkenningsrondje te gaan lopen…toevallig belandden we dan op het afgesloten parkeerterrein waar we tegen een wel heel bekende bus aanlopen. Om daar nu naar de rondrennende konijntjes te gaan staren, zagen we ook niet zitten dus liepen we weer terug…was het hek dicht! Isabelle schoot ons te hulp en bleef net zolang aanbellen totdat er iemand open wilde doen om “de mensen die ingebroken hebben” er weer uit te laten haha.

Na deze actie besloten we maar subtiel te verdwijnen richting parkeerplaats waar we het volgende uur hebben doorgebracht met baldadige foto's, poppenkastshows, roltrappen en niet te vergeten het oefenen van onze kruip en sluiptechnieken... geloof me het was ergggg goed dat de heren Kane op dat moment niet buiten stonden want ik denk dat ze het erg zwaar hadden gehad dan haha. Toen we zeker waren dat de kust veilig was en er geen Securitypipo's meer te zien waren, zijn we teruggelopen naar Deef & Co. die ook niet meer naar binnen wilden. Natuurlijk moesten de vrouwen weer eens een keer plassen dus wij in een kolonne weer door die draaideur om vervolgens compleet met pringles weer terug naar buiten te keren. Inmiddels was er al wel een bus voorbij gekomen met vier niet nader te noemen kwartettende mannen die toen het woord kapper viel spontaan ineens naar huis moesten haha. Uit pure baldadigheid zijn wij toen ook een “een stukje gaan rijden ergens heen” en vanaf dat moment was ons gedrag helemaal beneden peil te noemen whaha. Door verhalen over achteruitvliegende vliegtuigen, helikoppers en tekeningetjes op dichtgestoomde ramen met een hoog titanic gehalte een kwartier lang in een lachstuip gelegen totdat mijn telefoon ging en we de tip kregen NU terug te komen. Wij braaf luisterend als altijd met een bloedsnelheid weer terug vlogen over de stoeprand heen, tussen de slagbomen door en bijna bovenop de bus van Kane geparkeerd waar ene Mr. T ons licht verbaasd aankeek whoehaha. Ja sorry hoor Blondjes on their way! Na 3 dikke zoenen van Martijn en een nieuwe versie van HINTS met Dinand, verdween de bus snel in de donkere nacht. Ook wij besloten eindelijk weer de terugweg in te zetten naar onze carpoolplek in Hazeldonk. Thnx Muriëlle voor het rijden, op die vrachtwagens na doe je het best goed haha. Vervolgens in optocht weer de Belgische grens over om te keren op de snelweg en dan wéér terug naar Nederland. Geweldige actie ook met bellen “waar rij jij….ik rij voorop…ik zie de afslag…dat kan niet want jij rijd toch achter mij?” haha maar rond 1 uur was ik dan toch echt thuis en kwart over 1 rolde ik tevreden mijn bedje in.

Deze middag / avond was zeker een dikke 9 waard: de show van Kane was ontzettend goed, mijn omgeving gevuld met alleen maar leuke en vooral ook lijpe mensjes en ik heb sinds eeuwen weer verstoppertje gespeeld…wat wil je nog meer?

ik was zo blij met mijn nieuwe laarzen whaha

en dit ehm tja... gevoel van opperkindzijn dat boven kwam na het verstoppertje spelen geloof ik whaha sorry hoor maar vond hem zo leuk dat ie er bij moest haha