Verslag Bibelot - Dordrecht

Bibelot; Bibe-lot, Biebeloo, Bibel...heb alles gehoord voor deze tent maar laat ik het gewoon op Dordrecht houden. En hoe dichter bij Dord... hehe Het was echt zo'n dag waarvan je niet weet wat je moet verwachten. Bij ons in Braboland was het erg warm, strakblauwe lucht, mooi zonnetje dus lekker ik-zweet-mijn-auto-uit-weer. In Dord was het een stuk bewolkter maar nog steeds erg aangenaam. Nadat ik nog een poging had gedaan Claudia's huiskonijn te aaien (...) vertrokken we richting Bi-be-lot.

Clau wist als echte Dordtenares wel een goede parkeerplek nah dat heb ik geweten haha. Geloof dat wij de enige blondjes waren in een omtrek van 5 kilometer ofzo en Kane kwam hier al helemaaal niet voor in het vocabulaire zeg maar. We werden dan ook licht argwanend aangekeken toen we ergens voor een vaag geschilderde deur parkeerden. Na 3x mijn slot gecontroleerd te hebben (je weet 't niet dadelijk jatten ze mijn uggs!) toch maar uitgestapt en het op een lopen gezet richting de oude kerk. Al gauw zagen we iets wat verdacht veel op een terras leek, maar het bleek de trap van Bibelot te zijn bezaaid met Kanefans. Goedemiddag deze middag! Nadat we ons ervan overtuigd hadden dat de stellage van de schilders aan de overkant ons kon houden, zijn we daar lekker op gaan zitten maar niet voor lang want al gauw hadden de schilders hetzelfde idee en werd onze rust dus ruw verstoord. Dan maar terug naar het centrum om even wat te winkelen en te eten.

Inmiddels werd het al aardig druk en begon het bekende geduw en getrek al weer zichtbaar te worden. Wat haat ik dat toch, alleen daarom al vind ik dat de diehards een keer een privé concertje (in mijn achtertuin?) verdienen als tegenprestatie. Ook een of ander wollig typje kwam steeds dichterbij en aangezien haar wijn rijkelijk vloeide had ik al het vage vermoeden dat dit wel eens niet goed kon gaan… Sommige mensen worden nu eenmaal leuk als ze gedronken hebben en sommigen alleen maar asocialer en irritanter… en geloof me dit was geen gezellig typje. Maar goed, deur ging open waarop Sandra nog even een corrigerend rukje aan een hooggehakte dame gaf, die daardoor begon te schreeuwen “dat ze haar binnen wel zou pakken”. Gezellig hè dat volk allemaal! Al redelijk sjago dus naar binnen, waar toen nota bene mijn Armani parfum afgepakt werd omdat ik daar toch wel iemand mee dood kon sprayen en toen ik binnen ineens omsingeld werd door die 2 wollige typetjes van hierboven, zag ik het echt niet meer zitten. Wel eens 2 uur lang naast iemand gestaan die alleen maar loopt te roepen hoe zielig kane-fans zijn, hoe triest het is om vooraan te staan en hoe graag ze in haar bed had willen liggen, terwijl ze daar zelf dus gewoon met haar verlepte hoofd lekker bleef staan (nouja staan het hing meer dan dat het stond) in plaats van op te zouten naar waar dan ook… Je begrijpt het al; ik was de rest van de avond gezegend met dat overjarige pubermens die met de minuut harder begon te blèren (ze kwam immers anders niet boven de muziek uit) en te duwen.

Kane kwam ondertussen natuurlijk gewoon op en merkte niets van dit gezellige onderonsje, maar ook bij Kane liep het schijnbaar niet helemaal zoals het gepland was. Wat verkeerde interpretaties en iets met het geluid zorgde ervoor dat er enige frustratie op het podium ontstond maar goed, shit happens dus echt gestoord heb ik me er niet aan (had immers wel wat anders om me aan te storen!). Dinand riep halverwege de show dat ie onwijs sjago was en het vanaf NU weer op zou pakken, dus dat vond ik dan ook wel weer erg stoer om dat op die manier op te lossen. Een en ander werd ook goed gemaakt door sinds lange tijd (letterlijk en figuurlijk want het duurde erg lang voordat ze weer het podium opkwamen tijdens de break haha) Mother speelde en afsloten met Rain Down. Helaas dan wel weer geen hey hey hey waar ik stiekem toch wel op hoopte, al was het alleen maar om Miss-Huppeltrut naast me opzij te springen haha. Maar goed al met al was de show lekker lang uitgerekt door de vele nummers, was het heerlijk die “gouwe ouwe” weer eens te horen en dat de mannen niet zo in hun hummetje waren ach, aan deze kant gold hetzelfde en dat vond ik veel erger eigenlijk haha.

Na afloop ben ik snel teruggelopen naar de portier met het verzoek dat ik mijn Armani terugwilde. Een langharige gozer met heel veel ijzerwerk in zijn gezicht, nam me mee naar een kamertje (dat kan het begin zijn van een horrorverhaal…)en toonde me daar van alles behalve mijn armani. Ik kreeg meteen zwaar de zenuwen en zag in gedachten al een van die portiers met die grote doos spuitbussen en parfums onder zijn arm naar buiten rennen, maar toen kwam er een collega bij die er meer van wist. En jaaaaaaaa daar lag hij hoor, trots glimmend tussen de bende deosprays en haarlak. Gelijk ook maar even die van Natasja meegenomen, was zij ook weer gerust en toen lekker de zwoele buitennacht in. Erg gelachen nog met de hele bende van Kane2002 die voor de gelegenheid zelfs 2 politiemannen wisten te strikken voor wat foto's. Mark en Senna moesten daarna ook terug naar Braboland dus na een uitgebreid afscheid van aaaaaaaal die mensen buiten (het was ook nog zo warm!) samen teruggereden naar Den Bosch. Terwijl ik mijn gebakje liet zweven over het asfalt en Mark mij geloof ik licht verbaasd volgde, was ik eigenlijk alleen maar heel blij dat ik de dag daarvoor zo'n te gekke dag in Delft had gehad…

Ik zeg Bi-be-lot…

Bibel…